Uitspraakdatum

02-11-2026

ECLI

ECLI:NL:TADRAMS:2026:252

Zaaknummer

26-224/A/A

Inhoudsindicatie

Raadsbeslissing; klacht over de eigen advocaat. Niet gebleken is dat de kwaliteit van dienstverlening onder de maat is geweest. Verweerder heeft voldaan aan zijn informatieplicht (gedragsregel 16 lid 1). En hoewel het opstellen van de conceptdagvaarding sneller had gekund, zakt verweerder met de periode (van ruim drie maanden) die hij aan het concept heeft gewerkt niet door de ondergrens van hetgeen van een redelijk bekwame en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat verweerder over de vertraging heeft gecommuniceerd en daarvoor zijn excuses heeft aangeboden. De klacht is ongegrond.

Uitspraak

Beslissing van de Raad van Discipline in het ressort Amsterdam van 2 november 2026 in de zaak 26-224/A/A naar aanleiding van de klacht van:

klager  

over

verweerder 

1    VERLOOP VAN DE PROCEDURE 1.1    Op 21 juli 2025 heeft klager bij de deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Amsterdam (hierna: de deken) een klacht ingediend over verweerder. 1.2    Op 18 maart 2026 heeft de raad het klachtdossier met kenmerk 2507546/EvR/BF van de deken ontvangen.  1.3    De klacht is behandeld op de zitting van de raad van 21 september 2026. Daarbij was klager via beeldverbinding aanwezig en verscheen verweerder ter zitting. Van de behandeling is proces-verbaal opgemaakt. 1.4    De raad heeft kennisgenomen van het in 1.2 genoemde klachtdossier en van de op de inventarislijst genoemde bijlagen 00 tot en met 04.   

2    FEITEN 2.1    Voor de beoordeling van de klacht gaat de raad, gelet op het klachtdossier en de op de zitting afgelegde verklaringen, uit van de volgende feiten. 2.2    Verweerder deed regelmatig zaken voor klager. In september 2024 heeft klager verweerder verzocht hem bij te staan in een geschil met een makelaar over de aankoop van een recreatiewoning. Klager is van mening dat hij door onjuiste mededelingen van de verkopend makelaar meer belasting heeft betaald dan had gemoeten.  2.3    Op 15 november 2024 heeft verweerder de makelaar, de verkoper en het kantoor van de makelaar (hierna verder aangeduid als: de makelaar c.s.) eerste aanmaningen gestuurd. Deze aanmaningen zijn retour gekomen.   2.4    Bij e-mail van 16 november 2024 heeft verweerder klager het volgende meegedeeld:  “Voor mijn werkzaamheden per 1 november jl. zal ik een uurtarief van € 250 + BTW + eventuele onkosten (kosten uittreksels etc.) hanteren. Dit is mijn minimumtarief. Graag je akkoord.  Mijn werkzaamheden zijn erop gericht om jullie schade vergoed te krijgen. Zoals eerder besproken zou aan jou kunnen worden tegengeworpen dat jij onvoldoende onderzoek hebt gedaan alvorens op 5 mei 2023 de koopovereenkomst te sluiten en op 18 juni 2023 het “formulier inventarisatie overdrachtsbelasting” in te vullen. (…) In een dergelijk geval prevaleert de mededelingsplicht van de verkoper boven de onderzoeksplicht van de koper. Of dat in jullie geval ook zo is, kan ik niet volledig beoordelen, omdat ik niet weet welk standpunt de makelaar en de verkoper zullen innemen. Ik kan dan ook beter adviseren of een procedure zin heeft.” 2.5    Op 27 november 2024 is klager akkoord gegaan met het voorgestelde uurtarief.  2.6    Op 20 december 2024 heeft verweerder de makelaar c.s. (opnieuw) aanmaningen gestuurd, waarop opnieuw geen reactie kwam.  2.7    Op 25 januari 2025 heeft klager de door verweerder opgevraagde stukken toegezonden die verweerder nodig had om een dagvaarding op te stellen. Verweerder had klager namelijk geadviseerd om nog een laatste aanmaning te sturen met daaraan gehecht een conceptdagvaarding zodat de makelaar c.s. wellicht wel zou reageren.  2.8    Op 26 februari 2025 heeft verweerder klager een WhatsAppbericht gestuurd waarin hij schrijft dat een andere zaak op dat moment veel tijd van hem vroeg. De inhoud van het bericht luidt:  “je ontvangt binnen enkele dagen het concept. Ik ben door een ander kantoor ingeschakeld om een ingewikkelde zaak te doen. Die vergt helaas veel van mijn tijd. Excuses voor deze gang van zaken!” 2.9    Klager reageerde met een ‘duimpje omhoog’- teken en antwoordde diezelfde dag met:   “graag want het duurt te lang zo. En dat komt volgens mij onze zaak niet ten goede. Bovendien wil ik hem niet het idee geven dat we het laten lopen omdat hij niet reageert.” 2.10    In de hiernavolgende periode is er per WhatsApp als volgt gecommuniceerd:  2.11    Op 11 maart 2025 schrijft klager: “(…), ik zou graag even van je horen.” Op 12 maart 2025 antwoordt verweerder: “(…), ik concentreren mij op jouw vordering, de dagvaarding is bijna gegeten en krijg je zsm (…)” Op 24 maart 2025 schrijft klager: “deze week? Gaat nu wel heel lang duren, Weet dat je het druk hebt maar dit ligt nu wel heel lang.” En op 3 april 2025 schrijft klager: “(…) we zijn weer 10 dagen verder!”  2.12    Op 4 april 2025 heeft verweerder klager een raamwerk voor de conceptdagvaarding gestuurd en per e-mail het volgende geschreven, voor zover relevant:  “(…) Verder is het zo dat ik deze zaak, zoals eerder ook telefonisch meegedeeld, niet zodanig kansrijk vindt dat ik een garantie op succes kan geven. Het probleem is dat er in het geheel niet is gereageerd op jouw email en mijn emails/brieven zodat ik het standpunt van de tegenpartijen niet ken. Wat voor jou nadelig is, is dat jij je bij de verkoop niet door een makelaar hebt laten begeleiden en (overigens ook zonder begeleiding door een makelaar) geen onderzoek hebt gedaan naar de juistheid van de mededelingen van [de makelaar c.s]. (…).” 2.13    Op 9 mei 2025 heeft klager zijn commentaar gegeven op de conceptdagvaarding.   2.14    Op 15 mei 2025 heeft verweerder de dagvaarding in concept, als bijlage bij nieuwe aanmaningen naar de makelaar c.s. gestuurd.  2.15    Op 16 mei 2025 heeft verweerder aan klager - een op 30 april 2025 opgemaakte - declaratie van € 1.625 excl. BTW gestuurd voor zijn werkzaamheden in de maand april. In de declaratie staat vermeld dat de declaratie zag op zijn werkzaamheden in de periode januari tot en met maart, maar feitelijk zag de declaratie, ook blijkens de specificatie erbij, op werkzaamheden in de maand april.  2.16    Op 6 juni 2025 heeft verweerder klager per WhatsAppbericht geadviseerd over het dagvaarden van de makelaar c.s. Hij schrijft klager: “Dagvaarden betekent in dit geval een procedure die 2 jaar kan duren met de nodige kosten ik zal op korte termijn een e-mail daarover sturen zodat je goed geïnformeerd een beslissing kunt nemen over dagvaarden.”  2.17    Klager heeft hierop diezelfde dag gereageerd met de vraag of de makelaar c.s. hun brief heeft ontvangen. De tekst van zijn bericht luidt: “Ben je zeker dat ze het schrijven ontvangen hebben? Via deurwaarder?” 2.18    Op 17 juni 2025 heeft klager verweerder per WhatsAppbericht verzocht om zijn zaak niet verder te behandelen en de factuur te crediteren. Het bericht luidt, voor zover relevant:  “(…). Ik heb eens even goed nagedacht over deze casus en vooral de mate van responsiviteit en proactiviteit van jou in deze. We zijn nu maanden verder en het is voor mij trekken en sleuren om een (re)actie van je te krijgen Lees deze Whatsappjes maar eens terug. Het lijkt me daarom het beste deze zaak te laten vallen, ik heb er geen vertrouwen meer in. Ik ben dan ook niet akkoord met jouw factuur, gezien het uitblijven van actie en proactiviteit van jou lijkt me dat logisch. Graag ontvang ik een creditnota en dan sluiten we dit boek maar. (…)”  2.19    Bij e-mail van 19 juni 2025 heeft verweerder als volgt gereageerd, voor zover relevant:  “Ik ga niet akkoord met het crediteren van mijn declaratie van 30 april 2025. Ik heb met jou een uurtarief (overigens een junior-uurtarief) afgesproken, omdat ik je al lang ken en de nodige uren heb besteed. Ik herken mij helemaal niet in het beeld dat er van mijn zijde actie en proactiviteit zou uitblijven. Je moet begrijpen dat ik als advocaat de verantwoordelijkheid draag voor de behandeling van de zaak. Jouw gevoel dat jij een sterke zaak hebt of dat je onrechtvaardig bent behandeld, is, hoe begrijpelijk ook, niet relevant. Waar het om gaat is of de zaak juridisch gezien voldoende kansrijk is. Ik heb je meerdere keren gezegd en geschreven dat de zaak onvoldoende kansrijk is. Je hebt via WhatsApp een - door mij niet eerder meegemaakte - druk op mij uitgeoefend om “[de makelaar c.s.] aan te pakken”. Ik heb met je afgesproken dat ik de tegenpartijen een paar brieven stuur om te bezien of de zaak zou kunnen worden geregeld zonder procedure (er had zich bijvoorbeeld een verzekeraar kunnen melden om te praten). Er kwam echter geen reactie na diverse brieven en emails. Daarop heb ik met jou afgebroken dat ik een conceptdagvaarding opstel en dit aan de tegenpartijen zend om te laten zien dat jij serieus bent in je voornemen een procedure te starten. Ook daarop is vooralsnog geen reactie gekomen.  (…) Je schrijft mij in je whatsappbericht van 17 juni 2025 het jou beter lijkt om “de zaak te laten vallen”. Ik lees daarin een verzoek aan mij mijn dossier te sluiten. Dat zal ik doen, maar het neemt niet weg dat de mijn declaratie betaalt en ook de nog te declareren tijd over mei. Verder zijn er nog verschotten zoals kosten van aangetekende de verzending, kosten BRP, die ik nog in rekening zal brengen.” 2.20    Klager heeft in eerste instantie op 21 juli 2025 bij de deken een klacht over verweerder ingediend die uitsluitend betrekking had op de overdracht van het dossier aan klager.  2.21    Na een bemiddelingsgesprek met de (voormalig) deken heeft klager bij e-mail van 5 augustus 2025 nieuwe klachtonderdelen geformuleerd. Deze klacht ligt thans ter beoordeling voor aan de raad. 

3    KLACHT 3.1    De klacht houdt, zakelijk weergegeven, in dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld als bedoeld in artikel 46 Advocatenwet. Klager verwijt verweerder het volgende:  a)    het schenden van de informatieplicht door geen melding te maken van retour gezonden brieven; b)    onverklaarbare vertraging in het opstellen van een conceptdagvaarding; c)    misleidende communicatie via WhatsApp over de stand van zaken; d)    het niet-aangetekend versturen van een cruciale dagvaarding; e)    onzorgvuldigheid in de klachtenprocedure door een verwijzing naar de Geschillencommissie Advocatuur (hierna: de Geschillencommissie).

4    VERWEER  4.1    Verweerder heeft tegen de klacht verweer gevoerd. De raad zal hierna, waar nodig, op het verweer ingaan. 

5    BEOORDELING Ontvankelijkheid  5.1    Verweerder heeft primair aangevoerd dat de klacht van klager niet-ontvankelijk dient te worden verklaard vanwege het ontbreken van een rechtstreeks belang. Als uitgangspunt geldt namelijk dat het in de Advocatenwet voorziene recht om een klacht in te dienen tegen een advocaat niet aan eenieder toekomt, maar slechts aan degene die door het handelen of nalaten waarover wordt geklaagd rechtstreeks in zijn belang is of kan worden getroffen. Volgens verweerder is niet gebleken dat klager schade heeft geleden door zijn handelen, bijvoorbeeld door een termijnoverschrijding of verlies van rechten en heeft klager daarmee geen rechtens te respecteren belang, aldus verweerder. 5.2    De raad volgt verweerder niet in zijn betoog. Nog daargelaten dat het niet aan de tuchtrechter is om te beoordelen of klager door verweerders behandeling van zijn zaak schade heeft geleden, geldt dat klager uiteraard een rechtstreeks eigen belang heeft bij het aan de orde stellen van de kwaliteit van dienstverlening van zijn advocaat. Het tuchtrecht is bij uitstek bedoeld om dergelijke klachten over de kwaliteit van de beroepsuitoefening te beoordelen. De klacht is dan ook ontvankelijk.  

Omvang van de klacht 5.3    De raad stelt vast dat klager in de loop van het onderzoek van de deken verschillende verwijten aan het adres van verweerder heeft geformuleerd. Deze verwijten zijn niet allemaal terug te voeren op de klachtonderdelen zoals door de deken zijn vastgesteld en vermeld staan onder 3.1. a) tot en met e). Nu klager ter zitting heeft bevestigd dat hij instemt met de door de deken geformuleerde klachtonderdelen, zal de raad zijn beoordeling beperken tot deze onderdelen. Voor zover klager daarnaast nog andere verwijten heeft geuit, laat de raad deze buiten beschouwing. Toetsingskader  5.4    De tuchtrechter dient bij de beoordeling van een tegen een advocaat ingediende klacht het aan de advocaat verweten handelen of nalaten te toetsen aan de in artikel 46 Advocatenwet omschreven normen, waaronder de kernwaarden zoals omschreven in artikel 10a Advocatenwet. De tuchtrechter is niet gebonden aan de gedragsregels, maar die regels kunnen, gezien ook het open karakter van de behoorlijkheidsnorm in artikel 46 Advocatenwet, wel van belang zijn. Of sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen hangt af van de feitelijke omstandigheden en wordt door de tuchtrechter per geval beoordeeld.  5.5    Deze klacht gaat over de kwaliteit van de dienstverlening van de advocaat. Er is pas sprake van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen als de kwaliteit duidelijk onder de maat is geweest. De tuchtrechter houdt bij de beoordeling rekening met de vrijheid die een advocaat heeft bij de wijze waarop hij een zaak behandelt. Ook houdt de tuchtrechter rekening met de keuzes waar een advocaat bij de behandeling van de zaak voor kan komen te staan. Die (keuze)vrijheid is niet onbeperkt, maar wordt begrensd door bepaalde eisen die aan het werk van de advocaat worden gesteld. Als algemene professionele standaard geldt dat de advocaat te werk moet gaan zoals van een redelijk bekwame en redelijk handelende beroepsgenoot mag worden verwacht. 5.6    Daarbij wordt opgemerkt dat binnen de beroepsgroep wat betreft de vaktechnische kwaliteit geen sprake is van breed gedragen, schriftelijk vastgelegde professionele standaarden. De raad toetst daarom of verweerder heeft gehandeld met de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwame en redelijke handelende advocaat in de gegeven omstandigheden mag worden verwacht (HvD 3 april 2020, ECLI:NL:TAHVD:2020:80). 5.7    Op grond van gedragsregel 16 lid 1 dient een advocaat zijn cliënt op de hoogte te brengen van belangrijke informatie, feiten en afspraken. Ter voorkoming van misverstand, onzekerheid of geschil, dient hij belangrijke informatie en afspraken schriftelijk aan zijn cliënt te bevestigen. Klachtonderdeel a) – schending informatieplicht 5.8    Klager stelt dat uit het dossier blijkt dat de aangetekende brieven van november 2024 gericht aan de makelaar c.s., retour zijn gekomen zonder dat verweerder dit aan klager heeft meegedeeld. In plaats daarvan liet verweerder klager weten “niets van de [makelaar c.s.] gehoord” te hebben. Dit is een wezenlijk ander bericht dan dat de stukken nooit bezorgd zijn. Hiermee heeft verweerder volgens klager zijn informatieplicht geschonden. 5.9    Naar het oordeel van de raad slaagt dit klachtonderdeel niet. Verweerder heeft aangevoerd dat hij klager telefonisch heeft meegedeeld dat de in november 2024 aangetekend verzonden brieven niet zijn afgehaald door de makelaar c.s. en aan verweerder zijn teruggestuurd (met de aantekening “niet afgehaald”). Of verweerder klager inderdaad telefonisch heeft geïnformeerd over het retour ontvangen van de aangetekende brieven, kan de raad niet vaststellen bij gebreke van een schriftelijke vastlegging hiervan. De raad acht dit echter niet zodanig relevante informatie dat van verweerder op grond van gedragsregel 16 lid 1 had moeten worden verwacht dat hij dit (ook) schriftelijk aan klager zou bevestigen. Daarbij is van belang dat verweerder onbetwist naar voren heeft gebracht dat hij de brieven vervolgens zowel per gewone post als per e-mail heeft verzonden en niet gebleken is dat de brieven de makelaar c.s. langs een van deze wegen niet hebben bereikt. Klachtonderdeel a) is dan ook ongegrond.   Klachtonderdeel b) – vertraging opstellen conceptdagvaarding 5.10    Klager stelt dat verweerder al in december 2024 had aangegeven dat een dagvaarding de logische vervolgstap was, maar blijkens de urenverantwoording is verweerder pas op 3 april 2025 begonnen met het opstellen daarvan. Dit is des te kwalijker gelet op klagers herhaalde verzoeken om voortgang en gelet op het feit dat er uiteindelijk minder dan vier uur aan de dagvaarding is besteed. Een ervaren advocaat weet dat met een dergelijke vertraging het momentum in een zaak verloren gaat. 5.11    De raad overweegt het volgende. Verweerder heeft onderbouwd toegelicht dat in december 2024 is besproken dat bij een volgende aanmaning een conceptdagvaarding zou worden gevoegd om de druk te verhogen. Op 25 januari 2025 heeft klager nog door verweerder opgevraagde stukken toegezonden, waardoor het dossier voldoende compleet was om deze te kunnen opstellen. Vervolgens kwam er bij verweerder een urgente zaak tussen, waardoor hij niet aan de dagvaarding kon werken. Verweerder heeft dit op 26 februari 2025 aan klager kenbaar gemaakt en hiervoor zijn excuses aangeboden, welke door klager zijn aanvaard. In januari tot en met maart 2025 heeft verweerder gewerkt aan het opstellen van een conceptdagvaarding. Hij heeft klager telkens op de hoogte gehouden van de stand van zaken. Klager reageerde telefonisch en per WhatsApp begripvol volgens verweerder. Op 4 april 2025 heeft verweerder het concept aan klager gezonden. Daarna is het concept aangepast naar aanleiding van het commentaar van klager en herziening door verweerder. Begin mei 2025 ontving verweerder het BRP-uittreksel, dat hij nodig had voor de dagvaarding en op 15 mei 2025 heeft verweerder de conceptdagvaarding met aanmaning aan de makelaar c.s. gestuurd. 5.12    Hoewel klager meerdere malen heeft benadrukt dat hij wilde dat verweerder sneller te werk zou gaan en ook de raad van oordeel is dat het opstellen van de conceptdagvaarding sneller had gekund, zakt verweerder met de periode (van eind januari tot en half mei 2025) die hij aan het concept heeft gewerkt niet door de ondergrens van hetgeen van een redelijk bekwame en redelijk handelende advocaat mag worden verwacht. Daarbij neemt de raad in aanmerking dat verweerder over de vertraging heeft gecommuniceerd en daarvoor zijn excuses heeft aangeboden. De stelling van klager dat door de vertraging het momentum verloren is gegaan, heeft klager naar het oordeel van de raad onvoldoende onderbouwd en blijkt evenmin uit de stukken. Klachtonderdeel b) is daarmee ongegrond.  

Klachtonderdeel c) – misleidende communicatie over de stand van zaken 5.13    Klager stelt dat verweerder herhaaldelijk heeft aangegeven dat hij “bezig was met het concept” of dat dit “binnen enkele dagen” zou worden toegezonden. Dit blijkt feitelijk echter onjuist te zijn. Uit zijn eigen urenverantwoording bij zijn declaratie van 30 april 2025 blijkt dat in die periode (januari-maart 2025) geen enkele tijd aan de zaak is besteed. Deze vorm van misleidende communicatie is volgens klager onprofessioneel en ondermijnt het vertrouwen tussen advocaat en cliënt. 5.14    Ook dit klachtonderdeel faalt. Verweerder heeft toereikend toegelicht dat hij in de maanden januari tot en met maart 2025 naar waarheid communiceerde dat hij aan de conceptdagvaarding werkte, maar dat hij - vanwege de vertraging veroorzaakt door de urgente zaak die er tussen kwam - had besloten om de uren die hij in die maanden aan de dagvaarding had besteed niet in rekening te brengen. Daarom heeft verweerder uitsluitend de uren die hij in april 2025 aan de dagvaarding had gewerkt gedeclareerd. De raad acht deze gang van zaken aannemelijk en ziet niet dat verweerder hiermee misleidend heeft gecommuniceerd over de gang van zaken. Klachtonderdeel c) is daarmee eveneens ongegrond.  Klachtonderdeel d) – niet-aangetekend versturen van de cruciale dagvaarding  5.15    Klager stelt dat verweerder niet heeft gehandeld als een redelijk bekwaam advocaat door de dagvaarding van eind mei 2025 niet-aangetekend te versturen. Juist omdat eerdere correspondentie retour is gekomen, had verweerder met de nodige zorgvuldigheid moeten handelen en de dagvaarding van eind mei 2025 per aangetekende post moeten verzenden. 5.16    Naar het oordeel van de raad bestond er geen verplichting de conceptdagvaarding aangetekend te versturen. Verweerder heeft bovendien gemotiveerd toegelicht dat hij er juist - gezien het feit dat de eerder aangetekend verzonden aannemingen niet waren afgehaald - ervoor heeft gekozen de aanmaning niet-aangetekend, maar per gewone post en per e-mail te sturen. De raad is met verweerder van oordeel dat hij vanuit zijn eigen verantwoordelijkheid als advocaat een dergelijke afweging mocht maken en dit niet met klager hoefde af te stemmen. Klachtonderdeel d) is dan ook ongegrond.  Klachtonderdeel e) – niet aangesloten bij de Geschillencommissie 5.17    Klager stelt dat verweerder in zijn klachtenregeling heeft gewezen op de mogelijkheid van geschilbeslechting via de Geschillencommissie, terwijl hij niet aangesloten was bij deze commissie. Verweerder had zijn regeling moeten aanpassen of toelichten, hetgeen niet is gebeurd. 5.18    Ook hiermee heeft verweerder naar het oordeel van de raad niet de grenzen van het betamelijke overschreden. Verweerder heeft toegelicht dat hij klager de klachtenregeling van zijn voormalig kantoor had toegezonden, waarin wordt gewezen op de mogelijkheid van geschilbeslechting via de Geschillencommissie, terwijl zijn (huidige) kantoor niet was aangesloten bij de Geschillencommissie. Het voert te ver dit als misleiding aan te merken. Dit geldt te meer nu ter zitting is gebleken dat verweerder klager alsnog een akte van compromis heeft toegezonden waarmee hij zich bereid heeft verklaard de behandeling door de Geschillencommissie mogelijk te maken. Klager heeft inmiddels ook een procedure bij de Geschillencommissie aanhangig gemaakt. Klachtonderdeel e) is hiermee ongegrond.  BESLISSING De raad van discipline: -    verklaart de klacht ongegrond. 

Aldus beslist door mr. S.D. Arnold, voorzitter, mrs. W. van Eekhout en T. Felix, leden, bijgestaan door mr. N. Borgers-Abu Ghazaleh als griffier en uitgesproken in het openbaar op 2 november 2026.

Griffier    Voorzitter

Verzonden op: 2 november 2026