Rechtspraak
Uitspraakdatum
11-11-2026
ECLI
ECLI:NL:TAHVD:2026:374
Zaaknummer
260447
Inhoudsindicatie
Beklag artikel 13 Advocatenwet niet-ontvankelijk/ongegrond. Verzoek klager om aanwijzing van een advocaat met als doel hoger beroep in te stellen tegen een vonnis in kort geding en een beschikking over voorlopige voorzieningen door de deken afgewezen. Beklag niet-ontvankelijk ten aanzien van het vonnis in kort geding. De termijn voor het indienen van hoger beroep tegen dat vonnis is verlopen. Klager heeft geen belang meer bij aanwijzing van een advocaat voor het indienen van hoger beroep tegen dit vonnis. Voor een beschikking houdende voorlopige voorzieningen geldt een appelverbod. Dat klager een beroep doet op deze doorbrekingsgronden blijkt niet uit klagers beklag en dat daarvan sprake zou zijn is het hof ook daarbuiten niet gebleken. Het hof concludeert dan ook, met de deken, dat de door klager gewenste procedure geen redelijke kans van slagen heeft, zij het deels op andere gronden. Ook overigens heeft klager verder geen belang bij een hoger beroep tegen de beschikking over voorlopige voorzieningen, omdat de daarbij getroffen voorzieningen van tijdelijke aard zijn en klager zijn bezwaren tegen die voorzieningen aan de orde kan stellen op de mondelinge behandeling in de bodemprocedure.
Uitspraak
Beslissing van 11 november 2026 in de zaak 260447 naar aanleiding van het beklag op grond van artikel 13 Advocatenwet van: klager tegen: mr. I. Aardoom-Fuchs Deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Den Haag
de deken
1 DE PROCEDURE
Bij de deken 1.1 Klager heeft bij de deken op 28 september 2026 een verzoek ingediend tot aanwijzing van een advocaat als bedoeld in artikel 13 lid 1 Advocatenwet, met als doel hoger beroep in te stellen tegen 1) een vonnis in kort geding van de rechtbank Rotterdam van 17 september 2026 en 2) een beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2026 over voorlopige voorzieningen.
1.2 De deken heeft dit verzoek afgewezen met de beslissing van 2 oktober 2026. De deken heeft aan de afwijzende beslissing ten grondslag gelegd - kort gezegd - dat beide procedures op voorhand geen redelijke kans van slagen hebben.
Bij het hof 1.3 Klager heeft eveneens op 2 oktober 2026 met een tweetal e- een beklag tegen de beslissing van de deken ingediend bij het Hof van Discipline (hierna steeds: het hof).
1.4 Verder bevat het dossier het verweer, met bijlagen, van de deken van 28 oktober 2026.
1.5 Het hof heeft een beslissing genomen op basis van de schriftelijke stukken in het dossier.
2 FEITEN
Het hof stelt de volgende feiten vast.
2.1 Bij beschikking van de rechtbank Rotterdam van 31 oktober 2025 is tussen klager en zijn (ex-)echtgenote in het kader van voorlopige voorzieningen bepaald dat zij ieder om de week bij uitsluiting van de ander gerechtigd zijn tot het gebruik van de echtelijke woning, met het bevel aan de ander om de woning in de betreffende week te verlaten en een verbod om de woning te betreden. Daarnaast is bepaald dat de kinderen gedurende de week dat klager het uitsluitend gebruik van de echtelijke woning heeft, aan klager worden toevertrouwd en andersom.
2.2 Bij voornoemde beschikking van 18 augustus 2026 is de beschikking van 31 oktober 2025 gewijzigd, in die zin dat met ingang van 25 augustus 2026 uitsluitend klagers ex-echtgenote gerechtigd is tot het gebruik van de echtelijke woning, met bevel aan klager de woning te verlaten en een verbod deze verder te betreden. De kinderen zijn aan klagers ex-echtgenote toevertrouwd en in zoverre is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad verklaard. De verzoeken van klager inzake de toevertrouwing van de kinderen en het uitsluitend gebruik van de echtelijke woning zijn afgewezen. Ook het subsidiaire verzoek van klager om bij afwijzing van zijn verzoeken geen van partijen het uitsluitend gebruik van de woning te geven, zodat de bestaande birdnestingsregeling kon worden voortgezet, is afgewezen.
2.3 In kort geding heeft klager gevorderd de tenuitvoerlegging van de beschikking van 18 augustus 2026 te schorsen en gewijzigde voorlopige voorzieningen te treffen ten aanzien van het gebruik van de woning, de toevertrouwing van de kinderen en in dat laatste geval - subsidiair - een zorgregeling vast te stellen met zijn dochter. Klager is bij het vonnis in kort geding van 17 september 2026 niet-ontvankelijk verklaard. Daartoe is door de voorzieningenrechter overwogen dat de bezwaren van de man tegen de beschikking van 18 augustus 2026 reeds bekend en meegewogen zijn bij die beschikking, en dat het niet aan de voorzieningenrechter in kort geding is om daarover opnieuw te beslissen, omdat dat zou neerkomen op een verkapt hoger beroep. Dat de omstandigheden na de uitspraak van 18 augustus 2026 zijn gewijzigd is niet gebleken, aldus de voorzieningenrechter.
2.4 Klager heeft tevens een verzoek tot echtscheiding ingediend. Deze bodemprocedure zal door de rechtbank Rotterdam worden behandeld tijdens de mondelinge behandeling van 11 december 2026.
2.5 In de afwijzende beslissing van 2 oktober 2026 is door de deken onder meer het volgende meegedeeld:
“Met betrekking tot uw verzoek om hoger beroep in te stellen tegen de beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus jl. bericht ik u dat in artikel 824 lid 1 Rv is bepaald dat tegen een beschikking voorlopige voorzieningen (artikel 822 Rv) in beginsel geen hoger beroep openstaat; er is sprake van een zogenaamd appelverbod. Artikel 822 lid 2 Rv (het hof begrijpt: artikel 824 lid 2 Rv) biedt de mogelijk om wijziging of om intrekking te verzoeken in het geval sprake is van een wezenlijke wijziging van de omstandigheden en/of indien de beslissing op onjuiste/onvolledige gegevens zou berusten. Gelet op hetgeen de voorzieningenrechter in zijn vonnis van 17 september jl. heeft overwogen en met verwijzing naar dat vonnis, acht ik geen redelijke kans aanwezig dat het appelverbod kan worden doorbroken, zodat er gegronde redenen zijn ook dit deel van uw verzoek af te wijzen.”
3 BEKLAG EN VERWEER
Gronden van het beklag 3.1 Klager stelt dat de deken het verzoek ten onrechte heeft afgewezen. Daartoe voert klager aan dat de deken onvoldoende heeft onderzocht en gemotiveerd waarom in klagers concrete situatie geen advocaat zou kunnen worden aangewezen. De afwijzende beslissing bevat naar de mening van klager geen voldoende concrete eigen analyse door de deken van de door klager tegen de beschikking van 18 augustus respectievelijk het vonnis van 17 september 2026 aangevoerde gronden. Volgens klager kan zonder nadere juridische beoordeling - door een gespecialiseerde advocaat - niet worden geconcludeerd dat de rechtsmiddelen die klager wil instellen bij voorbaat geen redelijke kans van slagen hebben.
Verweer 3.2 De deken heeft allereerst opgemerkt dat het beklag van klager niet-ontvankelijk is voor zover dat betrekking heeft op het vonnis in kort geding van 17 september 2026, omdat de termijn waarbinnen tegen dat vonnis hoger beroep kon worden ingesteld inmiddels is verstreken. Daardoor is klagers belang bij aanwijzing van een advocaat voor het instellen van hoger beroep tegen dat vonnis komen te vervallen. Verder heeft de deken erop gewezen dat het de taak van de deken is om de kans van slagen van een beoogde procedure in het kader van het aanwijsverzoek te beoordelen, en dat de deken niet gehouden is tot een volledige analyse van door klager aangevoerde beroepsgronden. De deken stelt zich op het standpunt dat in de beslissing van 2 oktober 2026 voldoende is gemotiveerd en inzichtelijk gemaakt op welke gronden klagers verzoek is afgewezen. Daarbij heeft de deken opgemerkt dat het haar vrij stond bij de beoordeling van klagers verzoek eerdere uitspraken in klagers zaak te betrekken. Ten slotte heeft de deken er nog op gewezen dat een voorlopige voorziening zoals in de beschikking van 18 augustus 2026 een tijdelijke voorziening is en dat de bezwaren van klager tegen die beschikking in de bodemprocedure aan bod (kunnen) komen, zodat klager ook bij dit verzoek in feite geen belang heeft. De deken concludeert tot afwijzing van het beklag.
4 BEOORDELING
Toetsingskader
4.1 Op grond van artikel 13 Advocatenwet kan een rechtzoekende die niet (tijdig) een advocaat bereid vindt hem bij te staan in een zaak waarin vertegenwoordiging door een advocaat is voorgeschreven of bijstand uitsluitend door een advocaat kan geschieden, zich wenden tot de deken met het verzoek een advocaat aan te wijzen. De deken kan een verzoek op grond van dit artikel alleen wegens gegronde redenen afwijzen. Een dergelijke reden kan onder meer bestaan indien de door klager gewenste procedure geen verplichte procesvertegenwoordiging kent, of indien de procedure geen redelijke kans van slagen heeft.
Ten aanzien van het onderhavige verzoek
Het vonnis in kort geding van 17 september 2026 4.2 Op grond van artikel 339 lid 2 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna steeds: Rv) is de termijn voor het instellen van hoger beroep van een vonnis in kort geding vier weken. De termijn voor het indienen van hoger beroep tegen het vonnis van 17 september 2026 is aldus op 15 oktober 2026 verlopen. Hierdoor heeft klager geen belang meer bij aanwijzing van een advocaat voor het indienen van hoger beroep tegen dit vonnis. Alleen al om die reden is het beklag van klager in zoverre niet-ontvankelijk. De gronden van het beklag die betrekking hebben op het vonnis van 17 september 2026 behoeven dan ook geen bespreking meer.
De beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2026 over voorlopige voorzieningen 4.3 Op grond van 824 lid 1 Rv staat tegen een beschikking houdende voorlopige voorzieningen als bedoeld in artikel 822 Rv geen hoger beroep open, maar op grond van lid 2 van dit artikel kan - kort gezegd - een nieuw verzoek worden gedaan op grond van gewijzigde omstandigheden. Er geldt kortom een appelverbod. Uit wat klager aan zijn beklag ten grondslag heeft gelegd, begrijpt het hof dat klager een advocaat aangewezen wil krijgen om nader te onderzoeken of het appelverbod kan worden doorbroken. Volgens vaste jurisprudentie kan het appelverbod worden doorbroken indien de rechter een regeling ten onrechte buiten toepassing heeft gelaten, ten onrechte dan wel met verzuim van essentiële vormen (zoals het beginsel van hoor en wederhoor) heeft toegepast of ten onrechte buiten het toepassingsgebied ervan is getreden. Dat klager een beroep doet op deze doorbrekingsgronden blijkt niet uit klagers beklag en dat daarvan sprake zou zijn is het hof ook daarbuiten niet gebleken. Het hof concludeert dan ook, met de deken, dat de door klager gewenste procedure geen redelijke kans van slagen heeft, zij het deels op andere gronden. Ook overigens heeft klager verder geen belang bij een hoger beroep tegen de beschikking van 18 augustus 2026, omdat zoals de deken terecht aanvoert, de daarbij getroffen voorzieningen van tijdelijke aard zijn en klager zijn bezwaren tegen die voorzieningen aan de orde kan stellen op de mondelinge behandeling op 11 december 2026 in de bodemprocedure.
4.4 Het beklag is op grond van het voorgaande ongegrond.
5 BESLISSING
Het Hof van Discipline:
- verklaart het beklag van klager niet-ontvankelijk tegen de beslissing van 2 oktober 2026 van de Deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Den Haag voor zover dat betrekking heeft op het afwijzen van het verzoek tot het aanwijzen van een advocaat voor het instellen van hoger beroep tegen het vonnis in kort geding van de voorzieningenrechter in de rechtbank Rotterdam van 17 september 2026; - verklaart het beklag van klager ongegrond tegen de beslissing van 2 oktober 2026 van de Deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Den Haag voor zover dat betrekking heeft op het afwijzen van het verzoek tot het aanwijzen van een advocaat voor het instellen van hoger beroep tegen de beschikking van 18 augustus 2026 van de rechtbank Rotterdam.
Deze beslissing is genomen door mr. J. Blokland, voorzitter, mrs. B.J.R. van Tongeren en H.H. Tan, leden, in tegenwoordigheid van mr. S.N. Boogers-Keuning, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.
griffier voorzitter
De beslissing is verzonden op 11 november 2026.
