Uitspraakdatum

09-11-2026

ECLI

ECLI:NL:TADRARL:2026:207

Zaaknummer

26-216/AL/MN

Inhoudsindicatie

De raad stelt vast dat de vermeende feitelijke onjuistheden die verweerster volgens klagers zou hebben gebruikt aan bod zijn gekomen in de context van de medische tuchtrechtprocedure waarin verweerster namens haar cliënten optrad. Verweerster mocht afgaan op de van haar cliënten verkregen informatie en behoefde daarnaar geen nader onderzoek te doen, ook niet na betwisting door klagers van de feitelijke weergave door verweerster. Dat iemand een ander feitelijk standpunt inneemt, maakt niet dat een advocaat aan de juistheid van de van de cliënt ontvangen feitelijke informatie hoeft te twijfelen. Die feitelijke informatie kan immers anders worden geïnterpreteerd, zoals verweerster ook heeft gedaan en heeft uitgelegd in haar verweer. Alleen indien de door een advocaat van een cliënt verkregen feitelijke informatie evident onjuist is, mag de advocaat die informatie niet klakkeloos overnemen, maar moet daar zelf nader onderzoek naar doen. Uit de stukken is de raad niet gebleken dat verweerster klakkeloos evidente feitelijke onjuistheden van haar cliënten heeft overgenomen die nader onderzoek vereisten. Ongegrond.

Uitspraak

Beslissing van de Raad van Discipline in het ressort Arnhem‑Leeuwarden

van 9 november 2026

in de zaak 26-216/AL/MN

naar aanleiding van de klacht van:

samen ook: klagers

over

verweerster

1 VERLOOP VAN DE PROCEDURE 

1.1 Op 13 juni 2025, aangevuld op 20 juni 2025, hebben klagers bij de deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Midden-Nederland (hierna: de deken) een klacht ingediend over verweerster.

1.2 Op 13 maart 2026 heeft de raad het klachtdossier met kenmerk 2497947 van de deken ontvangen.

1.3 De klacht is behandeld op de zitting van de raad van 21 september 2026. Daarbij waren klagers en verweerster aanwezig. Van de behandeling is proces-verbaal opgemaakt.

1.4 De raad heeft kennisgenomen van het in 1.2 genoemde klachtdossier. Ook heeft de raad kennisgenomen van de e-mail met bijlagen van 29 maart 2026 van klagers en van 4 september 2026 met bijlagen van verweerster.

2 FEITEN

Voor de beoordeling van de klacht gaat de raad, gelet op het klachtdossier en de op de zitting afgelegde verklaringen, uit van de volgende feiten.

2.1 Klager is de zoon van klaagster en wijlen haar echtgenoot (hierna: de vader/man).

2.2 De vader/man is op 11 januari 2019 opgenomen in een behandelcentrum. Op 22 maart 2019 is bij de vader/man een bloedtest afgenomen.

2.3 De vader/man is daarna opgenomen in het ziekenhuis.

2.4 Na zijn ontslag uit het ziekenhuis op 17 april 2019 is de vader/man weer opgenomen in het behandelcentrum.

2.5 Op 23 juli 2019 is de vader/man opgenomen in een verpleeghuis, behorend tot dezelfde zorgorganisatie als het behandelcentrum. De vader/man stond onder behandeling van meerdere artsen (door het Regionaal Tuchtcollege arts 1, arts 2 en arts 3 genoemd).  

2.6 Op 18 maart 2021 heeft arts 2 gerapporteerd dat de vader/man in zijn laatste levensfase was. Op 21 maart 2021 is door arts 2 gerapporteerd dat de vader/man zijn medicatie goed had ingenomen. Die middag heeft arts 2 beslist dat later die dag de medicatie aan de vader/man zou worden stopgezet. Klager heeft arts 2 gevraagd om een verwijzing voor een second opinion. Arts 2 heeft die verwijzing niet verstrekt. Daarna heeft een andere arts, arts 3, contact met klager gezocht en ook geweigerd om een verwijzing te geven. Aan klager is door het verpleeghuis als maatregel opgelegd dat hij bij zorg- en behandelmomenten de kamer van de vader moet verlaten.

2.7 Op 6 mei 2021 is de vader/man overleden.

2.8 Klagers hebben tegen elk van de drie artsen afzonderlijk klachten bij het Regionaal Tuchtcollege te ‘s-Hertogenbosch ingediend. De behandelend arts (arts 1) is voor een patroon van onzorgvuldig handelen later berispt door het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg.

2.9 Verweerster heeft samen met haar toenmalige patroon, mr. V, in hoger beroep de belangen van de artsen 1 en 2 behartigd. Mr. V heeft daarnaast in hoger beroep ook arts 3 bijgestaan.

2.10 Op 4 oktober 2023 heeft verweerster namens haar cliënten verweerschriften ingediend.

2.11 Op 26 december 2024 hebben klagers een klacht tegen mr. V bij de Orde van advocaten Oost-Brabant ingediend. Deze klachtzaak is geregistreerd onder zaaknummer 25‑433/DB/OB. Bij beslissing van 27 juli 2026 heeft de Raad van Discipline in het ressort ’s-Hertogenbosch de klacht van klagers over mr. V ongegrond verklaard. Klagers hebben hoger beroep ingesteld.

3 KLACHT

De klacht houdt in, zakelijk weergegeven, dat verweerster tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld als bedoeld in artikel 46 Advocatenwet door:

in twee beroepszaken bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg informatie te verstrekken die feitelijk onjuist was, terwijl zij de onjuistheid daarvan kende of redelijkerwijs had kunnen kennen, waardoor zij een onjuiste voorstelling van zaken heeft gegeven.

4 VERWEER

Verweerster heeft tegen de klacht gemotiveerd verweer gevoerd. De raad zal daarop hierna bij de beoordeling ingaan.

5 BEOORDELING

Maatstaf

5.1 Deze zaak betreft een klacht tegen de advocaat van de wederpartij van klagers. Voor alle advocaten geldt dat zij in principe alleen de belangen van hun eigen cliënt hoeven te behartigen. Niet voor niets is partijdigheid een belangrijke kernwaarde voor advocaten (artikel 10a Advocatenwet). Zij hebben veel vrijheid om te doen wat in het belang van hun cliënt nodig is. Wel moeten zij voorkomen dat zij de belangen van de wederpartij onnodig en op ontoelaatbare wijze schaden. Advocaten mogen zich bijvoorbeeld niet onnodig kwetsend uitlaten over de wederpartij. Ook mogen zij niet bewust onjuiste informatie verschaffen om daarmee de rechter te misleiden. Verder geldt dat advocaten ervan mogen uitgaan dat de informatie die zij van hun cliënt hebben gekregen juist is. Tot slot hoeven zij in het algemeen niet af te wegen of het voordeel dat zij voor hun cliënt willen bereiken met de middelen waarvan zij zich bedienen, opweegt tegen het nadeel dat zij daarmee aan de wederpartij toebrengen.

5.2 De tuchtrechter toetst verder het aan de advocaat verweten handelen of nalaten aan de in artikel 46 Advocatenwet omschreven normen, waaronder de kernwaarden zoals omschreven in artikel 10a Advocatenwet. De tuchtrechter is niet gebonden aan de gedragsregels, maar die regels kunnen, gezien ook het open karakter van de norm van de in artikel 46 Advocatenwet genoemde behoorlijkheidsnorm, wel van belang zijn. Of sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen hangt af van de feitelijke omstandigheden en wordt door de tuchtrechter per geval beoordeeld.

Toelichting van klagers

5.3 Volgens klagers heeft verweerster in de twee - in de feiten hierboven genoemde - medische beroepszaken feitelijke onjuistheden verkondigd door in haar verweerschriften te stellen:

1. dat de verminderde nierfunctie van de vader/man pas in het ziekenhuis is vastgesteld, terwijl de collega van verweerster, mr. V, tijdens een mondeling vooronderzoek en daarvoor nog een andere collega, in het verweerschrift, anders hebben gesteld, namelijk dat de verminderde nierfunctie al vóór de opname in het ziekenhuis bekend was;

2. de intake van de vader/ man in maart 2019 niet substantieel anders was dan tijdens het daaraan voorafgaande verblijf in het behandelcentrum, terwijl in januari 2019 de cliënte van verweerster (arts 1) zelf had gerapporteerd dat de vader/man goed at en er in maart 2019 een hele reeks rapportages zijn waaruit blijkt dat vader/man toen slecht at en acuut ernstig gewichtsverlies had;

3. dat er tussen 15 maart 2019 (verlof van arts 1) en 29 maart 2019 (al op 15 maart 2019 gepland gesprek met arts 1 en klagers) slechts één week tijd zou zitten. Een gesprek met een waarnemend arts wegens ‘onwetendheid met het dossier’ werd, ondanks de verslechterende situatie van de vader/man, op 15 maart 2019 geweigerd;

4. dat arts 2 niet betrokken was bij in het verpleeghuis gemaakte afspraken om aan klager een maatregel op te leggen na een gesprek tussen klager met het hoofd van de medische dienst en de teammanager, terwijl (i) arts 2 zelf tijdens het eindgesprek met klagers heeft verklaard dat zij wel daarbij betrokken was, (ii) reeds in eerste aanleg in de tuchtzaken tegen arts 2 en arts 3 een geluidsopname met de verklaringen van arts 2 zijn ingebracht en (iii) mr. V in de tuchtzaak tegen arts 3 zelf verwijst naar dezelfde verklaringen van arts 2 en op grond daarvan stelt dat arts 2 zelf heeft verklaard dat zij als - deel uitmakend van het zorgteam - aan de oorsprong van de maatregel stond.

5.4  Ook nadat klagers verweerster, onder verwijzing naar bewijs, op deze feitelijke onjuistheden hebben gewezen, onder meer in het beroepschrift en tijdens pleidooi, en haar op tuchtrechtelijke aansprakelijkheid hadden gewezen, heeft verweerster geen afstand gedaan van genoemde feitelijk onjuiste informatie of die gecorrigeerd. Daartoe was zij op grond van haar eigen verantwoordelijkheid wel gehouden. Door deze handelwijze heeft verweerster de belangen van klagers onnodig of onevenredig geschaad.

Verweer van verweerster

5.5 Verweerster betwist dat zij onjuiste feitelijke informatie heeft verstrekt en voert het volgende verweer.

Ten aanzien van verwijt 1:

5.6  Klagers hebben ter onderbouwing van dit verwijt verwezen naar het volgende citaat uit het verweerschrift in beroep:

10. Beklaagde heeft gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend specialist ouderengeneeskunde in de gegeven omstandigheden kon en mocht worden verwacht. Dat achteraf - na onderzoek in het ziekenhuis - is gebleken dat patiënt kampte met een verminderde nierfunctie en voorts ook leed aan vasculaire dementie, doet daaraan niet af. (…).

5.7 Het vervolg van dit citaat hebben klagers achterwege gelaten, dat als volgt luidt:

10. (…). Het gaat er immers om wat beklaagde ten tijde van het klachtwaardig geacht handelen gelet op de voor haar geldende professionele standaard behoorde te doen en niet – met kennis achteraf – beredeneerd wat zij (anders) had kúnnen doen. Pas achteraf – bij ontslag van patiënt uit het ziekenhuis – is namelijk door het ziekenhuis als waarschijnlijkheidsdiagnose gegeven: ‘acuut op chronische nierinsufficiëntie: WD prerenaal bij verminderde intake en diuretica’; waarbij beklaagde opmerkt dat de intake van patiënt niet substantieel anders was dan gedurende de gehele verpleeghuis opname tot opname ziekenhuis en voorts ook geen diuretica gebruikte, en door het ziekenhuis dus (ook) niet is vastgesteld dat sprake was van uitdrogingsverschijnselen. Beklaagde behoefde voorts op de nierinsufficiëntie, gelet op de feiten en omstandigheden ten tijde van de door haar aan patiënt verleende zorg, niet bedacht te zijn. Het gaat er immers om wat beklaagde ten tijde van het klachtwaardig geacht handelen gelet op de voor haar geldende professionele standaard behoorde te doen en niet – met kennis achteraf – beredeneerd wat zij (anders) had kúnnen doen. Voor het overige blijft beklaagde erbij wat zij in haar verweerschrift in eerste aanleg hierover heeft opgeschreven (randnummers 25 t/m 32 van het verweerschrift in eerste aanleg).

5.8  Hierin staat volgens verweerster niets vermeld over het moment van de bloedtest. Dat stond onder 8 van het verweerschrift:

8. (…) De patiënt was voor zijn opname al bekend met nierfunctiestoornissen. Op 1 maart 2019 heeft laboratoriumonderzoek plaatsgevonden naar onder andere de nierfunctie. De uitslag daarvan was goed (58), ondanks de matige intake. Voor de urineweginfectie van patiënt is [medicijn] gestart op 4 maart tot 19 maart 2019 (twee weken volgens protocol UWI). De keuze voor [medicijn] was gemaakt in verband met recent gebruik van [medicijn] (10 februari tot 18 februari 2019). Patiënt is in verband met een later vastgestelde verminderde nierfunctie (16) – en niet vanwege uitdrogingsverschijnselen – op 22 maart 2019 ingestuurd. Het op die dag uitgevoerde bloedonderzoek is ingezet, omdat sprake was van een stagnatie in het (verdere) herstel na de urineweginfectie. Patiënt knapte niet op na behandeling van de urineweginfectie met [medicijn], waarop bloedonderzoek werd uitgevoerd om te kijken of daar een oorzaak voor kon worden gevonden.

5.9 Hieruit volgt volgens verweerster dat een bloedtest is gedaan, de patiënt daarna naar het ziekenhuis is gestuurd voor nader onderzoek en daarna door het ziekenhuis een waarschijnlijkheidsdiagnose is gegeven. Dat klagers randnummer 10 anders interpreteren betekent niet dat verweerster feiten onjuist heeft weergegeven, terwijl het bovendien gaat om medische informatie gebaseerd op een medisch dossier.

Ten aanzien van verwijt 2:

5.10 Klagers onderbouwen dit verwijt met randnummer 9 in het verweerschrift in beroep. Verweerster heeft daarin echter het standpunt van de arts verwoord op basis van het medisch dossier, namelijk dat volgens de arts de intake gedurende de opname niet optimaal was. Dat klagers daarover met een ander idee hebben, maakt niet dat verweerster daarmee een onjuiste voorstelling van zaken heeft gegeven. Het CTG heeft hierover inmiddels geoordeeld.

Ten aanzien van verwijt 3:

5.11 Klagers onderbouwen dit verwijt met randnummer 16 in het verweerschrift in beroep. Verweerster betwist dat zij daarin stelt, of de bedoeling had om te stellen dat tussen 15 maart 2019 en 29 maart 2019 een week tijd zit. In dit randnummer heeft verweerster verwezen naar hetgeen in eerste aanleg (waarbij zij niet betrokken was) daarover was aangevoerd en naar feiten en omstandigheden rondom e-mailcorrespondentie van 21 maart 2019, de datum waarop de artsen door klager waren gemaild. In een e-mail van 21 maart 2019 wees de arts haar collega op de geplande afspraak met klagers op 29 maart 2029, een week later. Volgens verweerster verbinden klagers hier zaken aan elkaar die niet met elkaar in verbinding staan.

Ten aanzien van verwijt 4:

5.12  Klagers verwijzen naar randnummer 17 van het verweerschrift in beroep. Dat is gebaseerd op van de cliënt verkregen informatie. Verweerster had geen aanleiding om daaraan te twijfelen. Ook verwijzen klagers naar de overgelegde transcriptie over het eindgesprek. Daaruit volgt dat arts 2 bij het gesprek waarin afspraken met klagers zijn gemaakt aanwezig is geweest. Zij heeft daarover op de achtergrond met de manager gesproken.

Beoordeling van de raad

5.13 Uitgangspunt is dat een advocaat zich dient te onthouden van het verstrekken van feitelijke gegevens waarvan hij weet, althans behoort te weten, dat die onjuist zijn (gedragsregel 8). Klagers beklagen zich erover dat verweerster een aantal onjuiste feiten heeft gesteld waarmee zij de medische tuchtrechter op het verkeerde been heeft gezet. Daartegen heeft verweerster verweer gevoerd. De raad overweegt als volgt.

5.14 De raad stelt vast dat de paar hierboven beschreven vermeende feitelijke onjuistheden die verweerster volgens klagers heeft gebruikt aan bod zijn gekomen in de context van de medische tuchtrechtprocedure waarin verweerster namens haar cliënten optrad. Naar het oordeel van de raad mocht verweerster als partijdig advocaat afgaan op de van de cliënten verkregen informatie en behoefde zij daarnaar geen nader onderzoek te doen, ook niet na de betwisting door klagers van de feitelijke weergave door verweerster. Dat iemand een ander feitelijk standpunt inneemt, maakt niet dat een advocaat aan de juistheid van de van de cliënt ontvangen feitelijke informatie hoeft te twijfelen. Die feitelijke informatie kan immers anders worden geïnterpreteerd, zoals verweerster ook heeft gedaan en heeft uitgelegd in haar verweer. Alleen indien de door een advocaat van een cliënt verkregen feitelijke informatie evident onjuist is, mag de advocaat die informatie niet klakkeloos overnemen, maar moet daar zelf nader onderzoek naar doen. Uit de stukken is de raad niet gebleken dat verweerster klakkeloos evidente feitelijke onjuistheden van haar cliënten heeft overgenomen die nader onderzoek vereisten.

5.14 Op grond van het voorgaande is de raad van oordeel dat verweerster met haar handelen niet de grenzen van de haar toekomende vrijheid als advocaat van de wederpartij heeft overtreden. De klacht wordt ongegrond verklaard.

BESLISSING

De raad van discipline:

-    verklaart de klacht ongegrond.

Aldus beslist door mr. O.P. van Tricht, voorzitter, mrs. S.M. Bosch-Koopmans, M.H. Pluymen, M.M. Strengers en L.S. Wachters, leden, bijgestaan door mr. M.M. Goldhoorn als griffier en uitgesproken in het openbaar op 9 november 2026.

Griffier                                                                             Voorzitter

Verzonden op: 9 november 2026