Uitspraakdatum

06-11-2026

ECLI

ECLI:NL:TAHVD:2026:364

Zaaknummer

250465

Inhoudsindicatie

Klager heeft een klacht ingediend over de kwaliteit van de dienstverlening van de eigen advocaat in een echtscheidingsprocedure. De klacht is gedeeltelijk niet-ontvankelijk wegens strijd met het ne-bis-in-idembeginsel omdat klager die klachtonderdelen tegelijk met zijn eerdere klacht, die over hetzelfde onderwerp gaat en waarop onherroepelijk is beslist, had behoren in te dienen. Het indienen door klager van opvolgende klachten acht het hof in strijd met de beginselen van een behoorlijke tuchtprocesorde. Het klachtonderdeel dat wel ontvankelijk is, wordt ook in beroep door het hof ongegrond verklaard.

Uitspraak

Beslissing van 6 november 2026

in de zaak 250465

naar aanleiding van het hoger beroep van:

klager

tegen:

verweerder

gemachtigde: mr. A. Hendriks, advocaat te Rotterdam

1 INLEIDING

1.1 Klager heeft een klacht ingediend over de kwaliteit van de dienstverlening van de eigen advocaat in een echtscheidingsprocedure. De klacht is gedeeltelijk niet-ontvankelijk wegens strijd met het ne-bis-in-idembeginsel omdat klager die klachtonderdelen tegelijk met zijn eerdere klacht, die over hetzelfde onderwerp gaat en waarop onherroepelijk is beslist, had behoren in te dienen. Het indienen door klager van opvolgende klachten acht het hof in strijd met de beginselen van een behoorlijke tuchtprocesorde. Het klachtonderdeel dat wel ontvankelijk is, wordt ook in beroep door het hof ongegrond verklaard.

1.2 Het hof zet eerst het verloop van de procedure bij de raad en het hof uiteen. Vervolgens zet het hof het volgende op een rij: de feiten, de klacht en de beoordeling van de raad. Daarna volgen de redenen waarom klager in beroep is gekomen en hoe het hof daarover oordeelt.  

2 DE PROCEDURE

Bij de raad van discipline

2.1 De Raad van Discipline in het ressort Den Haag (hierna: de raad) heeft in de zaak tussen klager en verweerder (zaaknummer: 24-912/DH/RO) een beslissing genomen op 24 november 2025.  In deze beslissing is de klacht van klager gedeeltelijk ongegrond en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard.  

2.2 Deze beslissing is onder ECLI:NL:TADRSGR:2025:242 op tuchtrecht.nl gepubliceerd.

Bij het hof van discipline

2.3 Het beroepschrift van klager tegen de beslissing is op 11 december 2025 ontvangen door de griffie van het hof.

2.4 Verder bevat het dossier van het hof:

  2.5 Het hof heeft de zaak mondeling behandeld tijdens de openbare zitting van 11 september 2026. Daar zijn klager in gezelschap van zijn moeder R.G. Alblas-Van Wijnen, en verweerder met zijn gemachtigde verschenen. Partijen hebben hun standpunt toegelicht, klager aan de hand van spreekaantekeningen die onderdeel uitmaken van het dossier van het hof.

3 FEITEN

3.1 Het hof stelt de volgende feiten vast.

3.2 Klager is gehuwd geweest. Begin augustus 2021 is de scheiding geïnitieerd, waarna klager en zijn (inmiddels) ex-partner hebben geprobeerd middels mediation overeenstemming te bereiken over de gevolgen van de echtscheiding.

3.3 Op 10 september 2021 heeft klager zich, na het mislukken van de mediation, tot verweerder gewend voor bijstand.

3.4 Op 7 december 2021 (om 13:42 uur) heeft verweerder klager en zijn (ondersteunende) broer per e-mail geïnformeerd over het bod van de ex-partner dat toen op tafel lag. Verweerder heeft daarbij onder meer geschreven:

“[Ex-partner] ziet af van de 5 jaar partneralimentatie waartoe zij wettelijk gerechtigd is. Deze alsnog in een procedure vastgesteld te zien is funest voor de mogelijkheden om nog een hypotheek te krijgen. Houdt er rekening mee dat dit tenminste over 5 jaar een voordeel oplevert van minimaal € 25.000,-.  (…)

Hierbij speelt overigens de factor dat de huizenprijzen nu enorm stijgen en het langzamerhand voor [ex-partner] interessant wordt om van iedere verdere onderhandeling af te zien en de rechter te verzoeken om de woning te verkopen en verdelen van de overwaarde en voorts partneralimentatie te laten vaststellen.”

3.5 Op 7 december 2021 (om 15:09 uur) heeft verweerder aan de advocaat van de ex-partner, mr. B, onder meer geschreven:

“Zoeven heb ik met mijn cliënt een voorstel besproken hetwelk hierbij gaat en cijfermatig in de bijlage wordt weergeven.

Het voorstel is concreet dat de polis van Nationale Nederlanden “as is” wordt toegescheiden aan en op naam wordt gesteld van uw cliënte. Over de waarde spraken wij reeds eerder.

Voorts zal cliënt de vrouw uitkopen voor een bedrag ad € 160.000,- en de woning in eigendom verkrijgen. De partneralimentatie wordt alsdan als afgekocht beschouwd voor de wettelijke duur. (…)

Een harde voorwaarde voor cliënt is dat de totale financiering niet het bedrag van € 215.000,- overstijgt.

Als en indien uw cliënte met dit voorstel wenst in te stemmen verneem ik uiteraard graag van u en zullen partijen overeenstemming hebben over de verdeling en aanstaande afwikkeling.”

Bij de e-mail is een cijfermatig overzicht gevoegd.

3.6 Op 9 december 2021 heeft mr. B per e-mail aan verweerder bericht dat de oplossing akkoord is en dat hij een conceptechtscheidingsconvenant zal opstellen. Mr. B heeft verzocht om recente loonstroken, zodat hij een (kinder)alimentatieberekening kan maken.

3.7 Het dossier bevat een draagkracht- en alimentatieberekening van mr. B, gedateerd 16 december 2021.

3.8 Op 17 december 2021 heeft verweerder het (door mr. B opgestelde) concept-echtscheidingsconvenant en -ouderschapsplan aan klager en zijn broer gezonden. Verweerder schrijft daarbij dat hij het een en ander heeft doorgelezen en geen op- of aanmerkingen heeft.

3.9 Op 19 december 2021 heeft de broer van klager een document met vragen en opmerkingen over (onder meer) het echtscheidingsconvenant aan verweerder gezonden. Daarin heeft de broer onder meer vragen gesteld over de stijging van de hypotheeklast van € 215.858,- naar € 235.858,-. Ook heeft de broer een opmerking gemaakt over het bedrag van de maandelijkse kinderalimentatie.

3.10 Op 20 december 2021 heeft verweerder schriftelijk gereageerd op de vragen. Hij heeft daarbij onder meer geschreven:

“Bij een procedure zou je het risico lopen dat de waardebepaling van de woning wordt herzien en die is thans € 30.000,- hoger en daarbij zal er afkoop van partneralimentatie van ongeveer 25 tot 30.000,- moeten betalen of maandelijks 4 tot 500,-. Links of rechtsom zou de woning dan niet in eigendom kunnen komen van [klager].”

3.11 Op 22 december 2021 hebben klager en de ex-partner het echtscheidingsconvenant ondertekend. Hierin staat onder meer:

“Artikel 1. Partneralimentatie

1.1    Partijen komen overeen dat na de ontbinding van hun huwelijk de een tegenover de ander niet tot betaling van een alimentatie gehouden zal zijn.

1.2    Uitzondering op artikel 1.1 is het volgende. Bij wijze van voorlopige voorziening betaalt de man de vrouw een bedrag van € 400,- per maand aan alimentatie, deze verplichting stopt op het moment dat de echtelijke woning aan hem wordt geleverd.”

3.12 Op 11 mei 2023 heeft klager een (eerste) klacht over verweerder ingediend bij de deken.

3.13  In een reactie op de klacht (dupliek d.d. 23 augustus 2023) heeft verweerder onder meer geschreven:

“…met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat [klager] de woning niet zou kunnen behouden nu hij de uitkoop van de vrouw niet zou kunnen betalen. Immers, het was nu “op het randje”. Had de vrouw in overleg geen afstand gedaan van partneralimentatie dan was het al niet mogelijk om te herfinancieren.”

3.14 De raad van discipline heeft deze eerste klacht (bekend onder zaaknummer 23-703/DH/RO) op 4 maart 2024 op zitting behandeld. In de aanloop naar die zitting heeft klager op 17 februari 2024 aanvullende stukken ingediend. In deze aanvullende stukken is de klacht over het maken c.q. controleren van de draagkracht- en alimentatieberekening opgenomen.

3.15 Bij beslissing van 15 april 2024 (ECLI:NL:TADRSGR:2024:79) heeft de raad op die (eerste) klacht van klager beslist. De klacht van klager zag onder meer op het volgende:

“a) Verweerder is nalatig geweest in het controleren van het opgestelde echtscheidingsconvenant. De tekst wijkt af van wat partijen zijn overeengekomen, waardoor klager voor € 20.000,- is benadeeld;”

In die beslissing is opgenomen dat de raad voorbij gaat aan de aanvullende klachtonderdelen die klager in zijn brief van 17 februari 2024 naar voren heeft gebracht (zie randnummer 3.2).

De raad heeft bij de beoordeling van klachtonderdeel a) onder meer overwogen:

“5.3 Allereerst beklaagt klager zich erover dat verweerder nalatig is geweest in zijn dienstverlening, omdat klager door het echtscheidingsconvenant een hypotheek van € 235.000,- heeft moeten aangaan terwijl hij een maximum van € 215.000,- als harde voorwaarde had gesteld. (…)

5.5 De raad stelt vast dat verweerder de door klager gestelde ‘harde’ voorwaarde dat de totale financiering van de woning niet het bedrag van € 215.000 zou overstijgen, bekend heeft gemaakt aan de advocaat van de wederpartij. Vervolgens heeft de advocaat van de wederpartij een conceptechtscheidingsconvenant opgesteld. Op basis van dat concept zou klager een hypotheek van € 235.000,- nodig hebben. Daarmee was klager bekend, gelet op de vragen die zijn broer op 19 december 2021 aan verweerder heeft voorgelegd. Desalniettemin heeft klager het echtscheidingsconvenant goedgekeurd en ondertekend. Als klager niet wilde instemmen met het echtscheidingsconvenant, had het op zijn weg gelegen om het convenant niet te aanvaarden en niet te ondertekenen.”

3.16 Op 26 april 2024 heeft klager verweerder aansprakelijk gesteld in verband met het niet controleren/ narekenen van de door mr. B opgestelde draagkracht- en alimentatieberekeningen.

3.17 Het dossier bevat tevens een draagkracht- en alimentatieberekening van klagers huidige advocaat mr. J, gedateerd 12 februari 2024 (rekendatum 1 juli 2021).

4 KLACHT

4.1 De klacht houdt, zakelijk weergegeven in dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld als bedoeld in artikel 46 Advocatenwet.

4.2 Klager verwijt verweerder het volgende:

Klacht 7 mei 2024

a)  Verweerder heeft de door de advocaat van de wederpartij opgestelde draagkracht- en             alimentatieberekening niet gecontroleerd.

Als verweerder eigenhandig een draagkracht- en alimentatieberekening had opgesteld, had hij kunnen en moeten constateren dat de berekeningen van mr. B niet correct waren. Met de berekening van klagers huidige advocaat is gebleken dat de berekeningen van mr. B niet correct waren. Door deze fout heeft klager te veel c.q. onnodig alimentatie voldaan. Klager eist een bedrag van € 1.980,- in verband met de te veel betaalde kinderalimentatie en een bedrag van € 3.200,- in verband met onnodig betaalde partneralimentatie, beide vermeerderd met de wettelijke rente.

Aanvulling 12 juli 2024

b)         Verweerder heeft op meerdere tijdstippen aan klager voorgehouden dat de ex-partner bij een             gerechtelijke procedure niet meer zou gaan afzien van vijf jaar aan partneralimentatie. Daaraan             is door verweerder toegevoegd dat de ex-partner wettelijk zou zijn gerechtigd tot het verkrijgen             van een partneralimentatie.

c)         Verweerder heeft klager voorgehouden dat de waarde van de woning aanzienlijk was gestegen        en dat deze bij een gerechtelijke procedure zou worden herzien. Verweerder heeft aangegeven        dat de waarde van de woning eind december 2021 al met € 30.000,- was toegenomen.

Klager stelt dat verweerder hem onder verkeerd voorgehouden feiten een beslissing heeft laten nemen tot het ondertekenen van het opgestelde convenant. Verweerder heeft klager zonder enig (eigen) onderzoek op meerdere punten voorzien van onjuiste informatie. Wanneer verweerder klager de juiste informatie had voorgehouden, zou hij nooit tot ondertekening van het opgestelde convenant zijn overgegaan.

Het door mr. B opgestelde convenant is bovendien niet in overeenstemming gebleken met de op 7 december 2021 gemaakte afspraken. Wanneer de premievrije polis van NN in de verdeling was opgenomen had klager zijn ex-partner (afgerond) voor € 140.000,- moeten uitkopen in plaats van € 160.000,- zoals in het convenant opgenomen. Klager eist aanvullend het bedrag van € 20.000,- waarvoor hij is benadeeld.

5 ONTVANKELIJKHEIDSKWESTIES

5.1  Klager heeft zijn beroep tegen de beslissing van de raad van 15 april 2024 schriftelijk  ingetrokken op 24 december 2025.

5.2 Klager heeft ter zitting bij het hof aangegeven dat zijn toelichting op de door hem op 26 augustus 2026 ingediende stukken niet is bedoeld als een aanvulling op de reeds ingediende klachten en evenmin om een nieuwe klacht over verweerder in te dienen.

6 BEOORDELING RAAD

Klachtonderdelen b) en c) - ne bis in idem/misbruik van procesrecht

6.1 De raad heeft vastgesteld dat deze klachtonderdelen betrekking hebben op verweerders bijstand aan klager bij de totstandkoming van het echtscheidingsconvenant, specifiek met betrekking tot de partneralimentatie en de echtelijke woning. Klager heeft verweerder daarnaast ook (onder meer) het verwijt gemaakt dat het opgestelde convenant niet in overeenstemming is gebleken met de gemaakte afspraken. Over dat laatste verwijt heeft de raad op 15 april 2024 al geoordeeld. Het ne-bis-in-idembeginsel staat eraan in de weg dat daarover opnieuw wordt geklaagd. Daarom heeft de raad klager voor deze klachtonderdelen niet-ontvankelijk verklaard.

6.2 Wat de overige verwijten in deze klachtonderdelen betreft heeft volgens de raad te gelden dat klager die in zijn eerdere klacht aan de orde had kunnen en moeten stellen, nu die verwijten ook neerkomen op de totstandkoming van het echtscheidingsconvenant. De relevante correspondentie uit december 2021 – van verweerder met klager en zijn broer en tussen verweerder en mr. B – was reeds onderdeel van de eerdere klachtzaak (zie de in die beslissing opgenomen feiten). De raad is van oordeel dat deze verwijten zodanig verweven zijn met de eerdere klacht, dat van klager redelijkerwijs verlangd had mogen worden dat hij deze klachten al in de eerdere procedure aan de orde had gesteld. Naar het oordeel van de raad staan ook de beginselen van een behoorlijke tuchtprocesorde in de weg  aan een inhoudelijke beoordeling van deze klachtonderdelen. De klachtonderdelen b) en c) zijn daarom ook voor wat de overige verwijten betreft niet-ontvankelijk verklaard door de raad.

Klachtonderdeel a)

6.3 De raad heeft dit klachtonderdeel inhoudelijk getoetst omdat klager hierover in de eerdere procedure niet heeft geklaagd. Klager heeft dit verwijt op 17 februari 2024 als aanvulling in die klachtprocedure willen inbrengen maar daarvoor toen geen gelegenheid gekregen.

6.4 Verweerder heeft gemotiveerd betwist dat de gewraakte berekening onjuist is en de raad heeft dat op grond van het klachtdossier ook niet  kunnen vaststellen. De raad heeft daarbij overwogen dat partijen voor de afwikkeling van de echtscheiding een ‘package deal’ overeengekomen zijn. Dat is een kwestie van geven en nemen. Klager had zich met deze ‘package deal’ dus ook akkoord verklaard met de afspraken over alimentatie die in het convenant en het ouderschapsplan zijn vastgelegd. De raad heeft dit klachtonderdeel ongegrond verklaard.

Verzoek schadevergoeding

6.5 De door klager geëiste schadevergoeding is door de raad afgewezen, vanwege het feit dat de raad de klacht deels ongegrond en deels niet-ontvankelijk heeft verklaard.

7 BEROEPSGRONDEN EN VERWEER

Beroepsgronden klager

Ten aanzien van de klachtonderdelen b) en c)

7.1 Volgens klager heeft de raad ten onrechte de klachtonderdelen b en c op grond van ne-bis-in-idem/ misbruik van procesrecht niet-ontvankelijk verklaard. Dit waren volgens klager de klachtonderdelen die hij van de raad niet meer mocht inbrengen in de klachtprocedure waarin op 15 april 2024 is beslist door de raad. Volgens klager had de raad dit niet mogen doen omdat hij de aanvullende klacht tijdig voor de zitting had ingediend. Klager heeft vervolgens diezelfde klachtonderdelen in deze procedure ingebracht. Doordat de raad die klachtonderdelen niet-ontvankelijk heeft verklaard ontstaat een cirkelredenering en is de samenhang tussen de beide zaken en de kern van zijn tuchtklacht niet onderzocht wat volgens klager een schending is van het beginsel van effectieve rechtsbescherming en het recht van klager op een eerlijk proces.

7.2 Klager stelt dat verweerder in december 2021 ongeoorloofde druk op hem heeft uitgeoefend en misleidende en feitelijk onjuiste financiële informatie heeft verstrekt. Verweerder heeft in zijn verweer bij de deken erkend dat er geen draagkracht was voor het betalen van partneralimentatie na betalen van kinderalimentatie, wat volgens klager bevestigt dat verweerder onrechtmatige druk heeft uitgeoefend op klager.

7.3 Klager heeft verder aangevoerd dat er samenhang is met de klacht die klager over de deken, die zijn klacht over verweerder heeft onderzocht, heeft ingediend.  

Verweer verweerder

7.4 Verweerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd in beroep. Waar dat relevant is, bespreekt het hof dit bij de beoordeling van het beroep.

8 BEOORDELING HOF

Ten aanzien van de klachtonderdelen b) en c)

8.1 In beroep ligt allereerst de vraag voor of de raad op juiste gronden deze klachtonderdelen niet-ontvankelijk heeft verklaard op grond van het zogenaamde ne-bis-in-idembeginsel dat is vastgelegd in artikel 47b, eerste lid, Advocatenwet. Dit beginsel houdt in dat niet opnieuw kan worden geklaagd over een gedraging van een advocaat waarover de tuchtrechter eerder al (onherroepelijk) heeft geoordeeld. De achtergrond van dit beginsel is dat een advocaat, over wie een klacht is ingediend, er na het einde van de klachtprocedure in beginsel op moet kunnen vertrouwen dat de klacht daarmee is afgewikkeld en dat het handelen waarop de klacht betrekking heeft niet opnieuw aan de tuchtrechter kan worden voorgelegd.

8.2 De klachtonderdelen b) en c) houden verband met (de inhoud van) het echtscheidingsconvenant en de totstandkoming daarvan. In de vorige klachtprocedure, die heeft geleid tot de onherroepelijke beslissing van de raad van 15 april 2024, had één klachtonderdeel van klager ook betrekking op dit echtscheidingsconvenant (zie randnummer 3.15 van deze beslissing). Van klager had in redelijkheid verwacht mogen worden om al zijn klachten over de werkzaamheden van verweerder met betrekking tot (de totstandkoming van) het echtscheidingsconvenant te bundelen en in één keer bij de deken in te dienen zodat deze tegelijk door de deken onderzocht en door de tuchtrechter behandeld konden worden.

8.3 Klager heeft daartegen aangevoerd dat hij de klachtonderdelen b) en c) in de vorige procedure heeft ingebracht, maar dat de raad heeft geweigerd deze toe te laten. Klager kon daarom niet anders dan deze klachtonderdelen opnieuw in te dienen bij de deken. Dit argument slaagt niet. Klager heeft de klachtonderdelen b) en c) vrij kort voor de zitting (op 4 maart 2024) bij de raad ingediend (inclusief een verzoek tot schadevergoeding) en dat  is, zoals de raad in die procedure ook heeft geoordeeld, te laat. Daardoor was, voorafgaand aan de zitting bij de raad, geen onderzoek van de klacht door de deken meer mogelijk en verweerder zou onvoldoende tijd hebben gehad om deugdelijk verweer te kunnen voeren. Gelet op de onderbouwing van de klachtonderdelen b) en c) was het volgens het hof bovendien ook mogelijk voor klager om deze klachtonderdelen tegelijk met zijn eerdere klacht over het handelen van verweerder rondom (de totstandkoming van) het echtscheidingsconvenant bij de deken in te dienen. Nu op dat eerdere klachtonderdeel inmiddels onherroepelijk is beslist door de raad in zijn beslissing van 15 april 2024 staan het ne-bis-in-idembeginsel en de beginselen van een behoorlijke tuchtprocesorde eraan in de weg dat klager daarover opnieuw klachten kan indienen (HvD 20 juni 2025, ECLI:NL:TAHVD:2025:111).

8.4 Het voorgaande betekent dat het beroep van het klager tegen deze klachtonderdelen niet slaagt.  

Ten aanzien van klachtonderdeel a)

8.5 Dit klachtonderdeel gaat over de kwaliteit van de dienstverlening van verweerder. Bij de beantwoording van de vraag of een advocaat zich betamelijk heeft gedragen als bedoeld in artikel 46 van de Advocatenwet hanteert het hof als uitgangspunt dat de tuchtrechter mede tot taak heeft de kwaliteit van de dienstverlening te beoordelen als daarover wordt geklaagd. Bij deze beoordeling geldt dat de tuchtrechter rekening houdt met de vrijheid die de advocaat heeft met betrekking tot de wijze waarop hij een zaak behandelt en met keuzes waar de advocaat bij de behandeling van de zaak voor kan komen te staan. Die vrijheid is niet onbeperkt, maar wordt begrensd door de eisen die aan de advocaat als opdrachtnemer in de uitvoering van die opdracht mogen worden gesteld en die met zich brengen dat zijn werk dient te voldoen aan datgene wat binnen de beroepsgroep als professionele standaard geldt. Het hof toetst of verweerder heeft gehandeld met de zorgvuldigheid die van een redelijke bekwame en redelijk handelende advocaat in de gegeven omstandigheden mag worden verwacht. Deze toets geldt omdat er binnen de beroepsgroep wat betreft de vaktechnische kwaliteit geen sprake is van breed gedragen, schriftelijk vastgelegde professionele standaarden.

8.6 Het hof leest in het beroepschrift van klager geen concrete beroepsgronden tegen dit klachtonderdeel. Ter zitting bij het hof heeft klager toegelicht dat in de berekening van mr. B inkomstencomponenten ontbraken. Verweerder heeft ter zitting aangevoerd dat hij destijds zelf een alimentatieberekening heeft gemaakt op basis van de jaaropgaaf van de ex-echtgenote van klager, alsook dat hij de berekening van mr B heeft nagerekend en de berekening van de opvolgend advocaat van klager, mr. J. Gelet op de gemotiveerde betwisting van verweerder heeft ook het hof niet kunnen vaststellen dat verweerder de berekening van mr B niet heeft gecontroleerd danwel anderszins dienaangaande een tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt. Ook het beroep van klager tegen dit klachtonderdeel slaagt daarom niet.

Aanvullende verzoeken van klager

8.7 Nu het beroep van klager niet slaagt, wijst het hof de door klager in beroep gedane verzoeken af. De behandeling daarvan zou eerst aan de orde kunnen zijn in de situatie waarin een klachtonderdeel gegrond zou zijn verklaard door het hof, wat niet het geval is. Ook de afwijzing door de raad van de door klager verzochte schadevergoeding blijft in stand.

Slotsom

8.8  Uit het voorgaande volgt dat het hof de beslissing van de raad zal bekrachtigen.

9 BESLISSING

Het Hof van Discipline:

- bekrachtigt de beslissing van 24 november 2025 van de Raad van Discipline in het ressort Den Haag, genomen onder nummer 24-912/DH/RO.

Deze beslissing is genomen door mr. J.D. Streefkerk, plaatsvervangend voorzitter, mrs. J.M. Atema en G.C. Endedijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. E.P.D. van Grondelle, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.

griffier                                                                                                       voorzitter             

De beslissing is verzonden op 6 november 2026 .