Uitspraakdatum

02-11-2026

ECLI

ECLI:NL:TADRSGR:2026:260

Zaaknummer

26-412/DH/DH

Inhoudsindicatie

Raadsbeslissing. Klacht over de kwaliteit van dienstverlening van de eigen advocaat in een verdelingsprocedure. Klacht deels gegrond: verweerder heeft klager over belangrijke kwesties niet (adequaat) geadviseerd en geïnformeerd. Ook is verweerder een procedure gestart, terwijl niet blijkt dat deze optie met klager is besproken, laat staan dat klager daarmee heeft ingestemd. Verweerder heeft processtukken niet in concept aan klager voorgelegd. Kenwaarde partijdigheid geschonden, doordat verweerder in een bericht aan de advocaat wederpartij klager heeft beticht van het geven van onjuiste informatie. Sprake van tuchtrechtelijk verleden. Voorwaardelijke schorsing van zes weken.

Uitspraak

Beslissing van de Raad van Discipline in het ressort Den Haag van 2 november 2026 in de zaak 26-412/DH/DH naar aanleiding van de klacht van:

klager gemachtigde: mr. E. Cekic

over

verweerder  gemachtigde: mr. W.E. van Bentem

1    VERLOOP VAN DE PROCEDURE 1.1    Op 10 november 2025 heeft klager bij de deken van de Orde van Advocaten in het arrondissement Den Haag (hierna: de deken) een klacht ingediend over verweerder. 1.2    Op 12 mei 2026 heeft de raad het klachtdossier met kenmerk K304 2025 van de deken ontvangen.  1.3    De klacht is behandeld op de zitting van de raad van 21 september 2026. Daarbij waren klager, zijn gemachtigde, verweerder en zijn gemachtigde aanwezig. Van de behandeling is proces-verbaal opgemaakt. 1.4    De raad heeft kennisgenomen van het in 1.2 genoemde klachtdossier en van de op de inventarislijsten genoemde bijlagen. Ook heeft de raad kennisgenomen van de aanvullende stukken (met bijlagen) van klager van 4 juni 2026 en van verweerder van 7 september 2026.

2    FEITEN 2.1    Voor de beoordeling van de klacht gaat de raad, gelet op het klachtdossier en de op de zitting afgelegde verklaringen, uit van de volgende feiten. De echtscheidings- en verdelingsprocedure bij de rechtbank 2.2    Klager is na een kort huwelijk gescheiden. Zijn (inmiddels ex-)vrouw heeft op 11 mei 2022 een verzoekschrift tot echtscheiding ingediend bij de rechtbank. Verweerder heeft klager bijgestaan in deze en een aantal opvolgende procedures.  2.3    Het dossier bevat een door verweerder verstrekt document met als titel ‘opdrachtsbevestiging’. Op het document is op de eerste pagina (door verweerder) handgeschreven de datum genoteerd (24/5/2022) en vervolgens is een aantal zinnen (verdeeld over 9 regels) slecht leesbaar genoteerd. Als eerste staat er ‘echtsch behandelen met verdeling beperkte gemeenschap vanaf huwelijk vaststellen’. Onderaan staat er “verweer hoger beroep” en “executiegeschil KG” .  Pagina 1 tot en met 5 bevat een aantal standaardbepalingen over - onder meer - prijsafspraken en werkwijze. Op pagina 5 van het document staat bij ‘handtekening cliënt’ een handtekening. Pagina 6 betreft een door klager ingevuld gegevensblad. 2.4    Bij beschikking van 28 september 2022 heeft de rechtbank de echtscheiding tussen partijen uitgesproken en de verdeling van de boedel bepaald. Uit de beschikking (onder punt 2.4.14)  volgt dat de vrouw heeft verzocht de gouden sieraden als verknocht aan haar toe te delen en klager te veroordelen tot afgifte van de sieraden. Klager heeft zich in de procedure op het standpunt gesteld dat er geen gouden sieraden zijn die tot de gemeenschap behoren. De rechtbank heeft geoordeeld dat de vrouw onvoldoende heeft onderbouwd dat er sprake is van gouden sieraden die in het bezit van klager zijn en die behoren tot de te verdelen gemeenschap. Het verzoek is daarom als onvoldoende onderbouwd afgewezen.  De hoger beroepsprocedure bij het gerechtshof 2.5    De vrouw heeft hoger beroep ingesteld tegen deze beschikking, gericht op de verdeling. De vrouw heeft in hoger beroep verzocht de gouden sieraden aan haar toe te delen vanwege verknochtheid en klager te veroordelen tot afgifte van die sieraden. De vrouw heeft gesteld dat zij op de bruiloft van partijen gouden sieraden, waaronder armbanden, en gelden heeft ontvangen als gift.  2.6    Op 20 juli 2023 is het hoger beroep mondeling behandeld bij het gerechtshof. Uit het proces-verbaal van de zitting volgt dat door de vrouw een geluidsopname waarin in de Turkse taal wordt gesproken met (gedeeltelijke) transcriptie/vertaling is overgelegd. Door en namens de vrouw is gesteld dat uit de geluidsopname blijkt dat de vrouw geen sieraden heeft meegenomen, dat er na de scheiding drie sieraden zijn overhandigd aan de familie van de vrouw en dat de rest van de sieraden nog in de kluis ligt bij klager of zijn vader. Uit het proces-verbaal volgt dat klager ter zitting heeft gesteld dat het kan kloppen dat het om 18 armbanden gaat en dat bij de imam is afgesproken dat alle sieraden zonder verrekening naar de vrouw zouden gaan. Klager heeft verder aangegeven dat hij denkt dat er meer is teruggegeven dan drie armbanden, maar dat hij het niet weet.    2.7    Op 5 maart 2024 heeft het gerechtshof beschikking gewezen en over de sieraden overwogen dat klager ter zitting heeft bevestigd dat de armbanden en de gouden sieraden zonder verrekening aan de vrouw toekomen. Het gerechtshof overweegt daarbij dat klager de stelling van de vrouw – dat alle gouden sieraden na het huwelijksfeest bij zijn ouders zijn achtergebleven – niet (voldoende) heeft betwist. Het gerechtshof heeft geoordeeld dat – gelet op onder meer de door de vrouw aangeleverde vertaalde transcriptie van de geluidsopname – klager nog 13 armbanden en de overige gouden sieraden moet teruggeven, nu uit de transcriptie zou blijken dat er 5 van de 18 armbanden al zijn teruggegeven aan de vrouw (onder 5.7). In het dictum van de beschikking is klager veroordeeld tot afgifte van 15 armbanden en de (overige) gouden sieraden.  2.8    Verweerder heeft het gerechtshof niet verzocht deze verschrijving te herstellen. 2.9    De vrouw heeft de beschikking aan klager laten betekenen en de executie aangezegd.  2.10    Bij dupliek (in deze tuchtprocedure) is een vertaling van het gesprek aangeleverd.  De procedure in kort geding  2.11    Op 30 april 2024 is verweerder, namens klager, een kort geding gestart, waarin hij onder meer heeft gevorderd dat het de vrouw wordt verboden de beschikking van het gerechtshof (verder) ten uitvoer te leggen op straffe van een dwangsom.  2.12    De vrouw heeft in reconventie onder meer gevorderd dat klager binnen zeven dagen na betekening van het vonnis in kort geding wordt veroordeeld tot de afgifte van de gouden sieraden aan haar, op straffe van een dwangsom. 2.13    Bij vonnis in kort geding van 27 mei 2024 heeft de voorzieningenrechter de door klager gevraagde voorzieningen geweigerd. Klager is in reconventie veroordeeld tot een aan de vrouw te betalen dwangsom van € 1.000,- voor iedere dag dat hij (nog) niet volledig heeft voldaan aan de in de beschikking van het gerechtshof van 5 maart 2024 uitgesproken veroordeling tot afgifte van 15 armbanden en de (overige) gouden sieraden, met een maximum van € 50.000,-. Het gerechtshof heeft de hoogte van de (maximale) dwangsom gebaseerd op de (taxatie)waarde van de armbanden. 2.14    Verweerder heeft geen hoger beroep ingesteld tegen deze uitspraak. 2.15    De dwangsom is volledig verbeurd. Er is ter inning van de dwangsommenveroordeling executoriaal beslag gelegd op de woning van klager De klachtprocedure 2.16    Op 15 mei 2024 heeft verweerder in een e-mail aan de advocaat van de vrouw geschreven dat zij zich schuldig heeft gemaakt aan het opzettelijk procederen met valse stukken en het opzettelijk onjuist voorlichten van het gerechtshof. Verweerder schrijft dat hij meent dat de advocaat van de vrouw de kernwaarden van de advocatuur op grove wijze schendt en dat hij daarom een afschrift van deze brief aan de deken zal sturen, zodat die zich over de zaak kan buigen. Verweerder heeft verder geschreven: “De vertaling die ondergetekende heeft laten maken, leert ook nog dat mijn cliënt en zijn vader mij niet naar waarheid hebben geïnformeerd. (…) Ondergetekende trekt hieruit de conclusie dat niet alleen u, maar ook onze cliënten en de vader van mijn cliënt de zaak onjuist hebben voorgesteld, terwijl zij beter weten.” Klager heeft in bcc een kopie van dit bericht ontvangen.  2.17    Verweerder heeft diezelfde dag, mede namens klager, een tuchtklacht ingediend tegen de advocaat van de vrouw. Verweerder heeft een kopie van dit bericht aan de advocaat van de vrouw gestuurd, maar niet aan klager.  De herroepingsprocedure 2.18    Bij dagvaarding van 6 juni 2024 is verweerder, namens klager, een herroepingsprocedure gestart tegen de beschikking van het gerechtshof van 5 maart 2024. Verweerder heeft daarin wijziging van deze beschikking gevorderd, omdat het gerechtshof door de vrouw onjuist zou zijn geïnformeerd en het gerechtshof had moeten beslissen dat klager maar vijf armbanden aan de vrouw had moeten teruggeven. In de dagvaarding is verzocht het arrest van het gerechtshof te herroepen, klager te veroordelen tot teruggave van vijf armbanden en alle overige verzoeken en vorderingen af te wijzen. Klager heeft deze procedure nadien ingetrokken. De beroepsaansprakelijkheidsclaim 2.19    Bij brief van 21 februari 2025 heeft de gemachtigde van klager verweerder aansprakelijk gesteld voor de volledige schade van klager. Ook heeft klager verzocht om een voorschot van € 20.000,- op de schadevergoeding. 2.20    De beroepsaansprakelijkheidsverzekeraar van verweerder heeft bij brief van 27 maart 2025 aansprakelijkheid afgewezen. De toevoeging 2.21    Op 1 mei 2024 heeft verweerder een toevoeging voor klager aangevraagd voor de procedure in kort geding.  2.22    Bij besluit van 17 juni 2024 heeft de Raad voor Rechtsbijstand (RvR) de toevoeging verstrekt. Op 28 juni 2024 heeft verweerder de toevoeging gedeclareerd en heeft hij de procedurevergoeding ontvangen.   2.23    Op 6 januari 2025 heeft verweerder verzocht om intrekking van de toevoeging omdat hem toen bleek dat klager ten tijde van de aanvraag opnieuw gehuwd was en het gezamenlijk inkomen van klager en zijn partner de grenzen van gefinancierde rechtsbijstand overschrijdt. Bij besluit van 27 februari 2025 heeft de RvR de toevoeging ingetrokken. Het door klager tegen de intrekking ingediende bezwaar is ongegrond verklaard.  Aanvulling in repliek 2.24    Klager heeft bij zijn repliek een screenshot van een bericht van ene ‘[verzender]’ gevoegd, waarin onder meer staat: “Ik heb contact opgenomen met [verweerder] ik heb nu aan [verweerder] verklaard dat alle stukken en autocontracten die wij hebben opgesteld en met [verweerder] hebben besproken bij jou echtscheidingsprocedure vals zijn geweest.”

3    KLACHT 3.1    De klacht houdt, zakelijk weergegeven, in dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld als bedoeld in artikel 46 Advocatenwet. Klager verwijt verweerder het volgende:  a)    Verweerder heeft geen schriftelijke opdrachtbevestiging aan klager gestuurd. b)    Verweerder is ondeskundig geweest in zijn bijstand aan klager in de hoger beroepsprocedure en in het kort geding. Ook heeft verweerder klager niet duidelijk geadviseerd over zijn rechtspositie. c)    Verweerder heeft in de hoger beroepsprocedure geen verweer gevoerd op het juridisch onjuiste standpunt dat de sieraden/armbanden verknocht zouden zijn aan de wederpartij. Klager is daarover door verweerder ook niet geadviseerd. d)    Verweerder heeft het verweerschrift in de hoger beroepsprocedure ingediend zonder eerst een concept aan klager te sturen. In dit verweerschrift wordt niet betwist dat de sieraden/armbanden  aan de vrouw verknocht zouden zijn. e)    Verweerder heeft klager niet geadviseerd over de verdeling van de beperkte gemeenschap van goederen. f)    Verweerder is ondeskundig op het gebied van echtscheidingen. g)    Verweerder heeft het gerechtshof niet verzocht om de fout in de beschikking (over het aantal armbanden) te herstellen, namelijk dertien (in plaats van vijftien) armbanden. Verweerder is vervolgens een kort geding gestart, waardoor de rechtbank ook uitgegaan is van een foutief aantal, namelijk vijftien armbanden. h)    Verweerder heeft de verknochtheid in hoger beroep niet betwist, waardoor de voorzieningenrechter ook uitgegaan is van vijftien armbanden, in plaats van zeven. Klager heeft hierdoor een dwangsom van € 50.000,- verbeurd, in plaats van € 25.000,- bij een juist juridisch verweer. i)    Verweerder heeft het kort geding namens klager gestart zonder hem te wijzen op het risico van een tegeneis met dwangsommen. j)    Verweerder heeft in kort geding stukken ingediend zonder eerst een concept met klager te delen. Verweerder heeft zonder overleg twee versies van een vertaling ingediend, zonder hieraan de nodige toelichting te geven. k)    Verweerder heeft geen hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de voorzieningenrechter, terwijl klager hier wel belang bij had. Verweerder had gezegd wel hoger beroep te hebben ingesteld, maar dit bleek een kansloze herzieningsprocedure tegen het arrest van het gerechtshof. Verweerder beschikt dus niet over de juiste kennis om klager bij te staan. l)    Verweerder heeft de dagvaarding in hoger beroep niet degelijk gemotiveerd. Ook deze dagvaarding is niet eerst in concept aan klager gestuurd. m)    Verweerder heeft zijn geheimhoudingsplicht geschonden door op 15 mei 2024 de advocaat van de wederpartij te berichten dat klager en zijn vader verweerder niet naar waarheid geïnformeerd zouden hebben. Deze mededeling is tevens onjuist. n)    Verweerder stelt onduidelijke processtukken op die veel te summier zijn. Een toelichting van het standpunt van klager ontbreekt en de motivatie van een juridische grondslag is niet te bekennen. o)    Verweerder heeft de herroepingsprocedure zonder overleg met klager gestart en gevoerd, terwijl klager in de veronderstelling was dat er hoger beroep was aangetekend tegen het vonnis van de voorzieningenrechter. Klager heeft niet verzocht om herroeping.  p)    Verweerder heeft namens klager een klacht ingediend tegen de advocaat van de wederpartij zonder dat klager hiervan op de hoogte was. Ook in deze klachtprocedure ontbreekt een deugdelijke onderbouwing. q)    Verweerder factureerde zijn werkzaamheden aan klagers bedrijf, terwijl hij een toevoeging had. Nadat verweerder hierop werd gewezen, heeft hij zonder klager te informeren een intrekkingsverzoek ingediend bij de RvR. r)    Verweerder heeft klagers dossier (opnieuw) met anderen besproken en daarmee zijn geheimhoudingsplicht (weer) geschonden. Op de dag dat hij bekend raakte met de klacht, heeft hij een oude bekende van klager gebeld, die klager al jaren niet meer spreekt en waar klager ruzie mee heeft. Klager wijst op screenshot van een bericht dat door deze persoon aan klagers vader is verzonden.  3.2    De raad zal hierna op de klachtonderdelen ingaan. 

4    VERWEER  4.1    Verweerder heeft tegen de klacht verweer gevoerd. Kort gezegd komt dit op het volgende neer. 4.2    Klager betwist dat er geen schriftelijke opdrachtbevestiging is. 4.3    Klager is wel deskundig bijgestaan. Verweerder is overvallen door alle onjuiste feitelijke standpunten van klager. Klager heeft verweerder niet verzocht het foutieve aantal armbanden te corrigeren. Dat klager in hoger beroep en kort geding is vastgelopen, komt door zijn eigen onjuiste informatie die telkens wisselde. Klachtonderdeel n) is dan ook onjuist, omdat klager gelijk heeft gekregen in eerste aanleg. 4.4    De procedure in eerste aanleg, de hoger beroepsprocedure en het kort geding zijn in overleg met klager gestart. Het verweerschrift in hoger beroep is in overleg met klager opgesteld. Ook is klager in kort geding geïnformeerd over de risico’s en heeft verweerder klager geadviseerd over de verdeling van de beperkte gemeenschap van goederen. De stukken zijn met klager besproken. Dat geen hoger beroep is ingesteld tegen het vonnis van de voorzieningenrechter, komt omdat deze procedure kansloos zou zijn. Klager had zelf immers gezegd dat hij de armbanden nog moest teruggeven. Daarom is geen sprake van een beroepsfout.  4.5    Klager was op de hoogte van de tuchtrechtelijke procedure tegen de advocaat van de wederpartij. Verweerder heeft deze klacht ook op eigen titel ingediend en deugdelijk gemotiveerd. Ook was klager volledig op de hoogte van de herroepingsprocedure. 4.6    Verweerder heeft aan de advocaat van de wederpartij vastgelegd wie welke onjuiste mededeling heeft gedaan. Wie welke mededeling heeft gedaan, zou ook blijken uit de juiste vertaling. Verweerder heeft daarmee niet zijn geheimhoudingsplicht geschonden. 4.7    Klager had geen recht (meer) op een toevoeging, omdat hij inmiddels hertrouwd was. Het gezamenlijk inkomen was te hoog. Dit is inmiddels bevestigd door de RvR. 

 5    BEOORDELING Toetsingskader 5.1    Deze klacht gaat over de kwaliteit van de dienstverlening van de advocaat. Er is pas sprake van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen als de kwaliteit duidelijk onder de maat is geweest. De tuchtrechter houdt bij de beoordeling rekening met de vrijheid die een advocaat heeft bij de wijze waarop hij een zaak behandelt. Ook houdt de tuchtrechter rekening met de keuzes waar een advocaat bij de behandeling van de zaak voor kan komen te staan. Die (keuze)vrijheid is niet onbeperkt, maar wordt begrensd door bepaalde eisen die aan het werk van de advocaat worden gesteld.  5.2    Die professionele standaard veronderstelt een handelen met de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwame en redelijk handelende advocaat in de gegeven omstandigheden mag worden verwacht (zie Hof van Discipline 5 februari 2018, ECLI:NL:TAHVD:2018:32) en omvat onder meer het inschatten van de slagingskans van een aanhangig te maken procedure en het informeren van de cliënt daarover. De cliënt dient door de advocaat gewezen te worden op wat in zijn zaak de proceskansen zijn en wat het kostenrisico is. Voorts dienen processtukken te voldoen aan de redelijkerwijs daaraan te stellen eisen. 5.3    Verder geldt dat de tuchtrechter niet gebonden is aan de gedragsregels, maar dat die regels gezien het open karakter van de wettelijke normen in artikel 46 Advocatenwet ter invulling van deze normen wel van belang zijn. Met betrekking tot de relatie met de cliënt is onder meer gedragsregel 16 lid 1 geformuleerd, waaruit volgt dat de advocaat zijn cliënt op de hoogte dient te brengen van belangrijke informatie, feiten en afspraken. Dit alles moet de advocaat ter voorkoming van misverstand, onzekerheid of geschil, schriftelijk aan de cliënt bevestigen. Klachtonderdeel a) – opdrachtbevestiging 5.4    Klager stelt dat hij geen opdrachtbevestiging heeft ontvangen. Verweerder betwist dit en heeft (bij dupliek) een kopie van een opdrachtbevestiging overgelegd, met daarop handgeschreven aantekeningen. Klager stelt dat de handtekening op de opdrachtbevestiging niet van hem is.  5.5    Verweerder heeft bij zijn aanvulling van 7 september 2026 twee getuigenverklaringen overgelegd. In de verklaring van [medewerker], een medewerker van verweerder, is onder meer vermeld dat cliënten altijd een kopie van de opdrachtbevestiging meekrijgen en dat dit in de zaak van klager ook zo is gegaan. De tweede getuige, [getuige], is ter zitting als getuige gehoord. Hij heeft onder meer verklaard dat hij bij het intakegesprek van klager bij verweerder aanwezig was, hij was destijds bevriend met klager. Klager heeft bij die intake een papier ondertekend. [Getuige] herkende dit vanuit zijn eigen ervaringen met verweerder als een soort machtiging. [Getuige] heeft aangegeven niet met zekerheid te kunnen zeggen of verweerder de ondertekende papieren (in kopie) aan klager heeft gegeven, maar dit was volgens [getuige] wel gebruikelijk.  5.6    De raad is van oordeel dat, gelet op het voorgaande, voldoende is gebleken dat verweerder een opdrachtbevestiging heeft opgesteld en dat deze ook (in kopie) aan klager is overhandigd. Hoewel de opdrachtbevestiging  niet in alle opzichten voldoet aan de eisen die daaraan gesteld mogen worden, is dat niet waar de klacht op ziet. Dit klachtonderdeel is dan ook ongegrond. Klachtonderdelen b), c), e), f), g), h), i), k), l), n), o) en p) – kwaliteit bijstand 5.7    Deze klachtonderdelen lenen zich voor gezamenlijke bespreking, omdat deze onderdelen in de kern zien op deskundigheid en de inhoudelijke kwaliteit van de bijstand. Klager stelt dat hij in de verschillende gevoerde procedures niet goed is geadviseerd en bijgestaan en dat de processtukken van verweerder onvoldoende zijn gemotiveerd en onderbouwd. 5.8    De raad stelt voorop dat het dossier niet alle door verweerder ingediende processtukken bevat. De raad kan alleen een oordeel geven over de in het dossier aanwezige processtukken. Op basis van die stukken kan niet worden vastgesteld dat verweerder evident onjuiste keuzes heeft gemaakt of ondermaatse processtukken heeft opgesteld. Evenmin is gebleken dat de kwaliteit van dienstverlening zodanig onder de maat is geweest, dat verweerder daarvan een tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt. De raad kan verweerder volgen in zijn standpunt dat betwisting van de verknochtheid van de armbanden in hoger beroep nutteloos was geweest, gelet op de verklaring van klager dat bij de imam was afgesproken dat alle sieraden zonder verrekening naar de vrouw zouden gaan. Het laten uitbrengen van een pro forma hoger beroepsdagvaarding is niet ongebruikelijk en niet tuchtrechtelijk verwijtbaar. Dat verweerder ondeskundig is geweest, kan de raad niet vaststellen. De klachtonderdelen b), c), f), h), k), l) en n) zijn, voor zover die zien op deskundigheid en inhoudelijke bijstand, ongegrond. 5.9    De raad kan echter niet vaststellen dat verweerder klager steeds heeft meegenomen bij de te nemen stappen en daarbij tijdig en adequaat heeft geadviseerd over de kansen en risico’s. Gelet op gedragsregel 16 was het verweerders verantwoordelijkheid om belangrijke informatie, feiten en afspraken schriftelijk aan klager te bevestigen. Dat heeft verweerder niet of nauwelijks gedaan, zo heeft hij ter zitting ook erkend. Zo ontbreekt advies en informatie over de kansen en risico’s van de verschillende gestarte procedures en rondom de (vertaling van de) geluidsopname. Dat verweerder klager heeft gewezen op het risico dat in het kort geding een tegenvordering zou kunnen worden ingesteld en naar aanleiding daarvan een dwangsom aan hem zou kunnen worden opgelegd, blijkt niet, terwijl dit bij uitstek belangrijke informatie was voor klager en (de uitkomst van) het kort geding grote gevolgen voor hem heeft gehad. Ook blijkt niet dat verweerder met klager heeft gesproken over de mogelijkheid om hoger beroep in te stellen tegen het vonnis van de voorzieningenrechter. Verweerder noemt dit hoger beroep kansloos, maar het was zijn taak en verantwoordelijkheid om klager concreet over die kansen en risico’s in te lichten zodat klager daarover een geïnformeerde beslissing kon nemen. De raad kan verder niet vaststellen dat verweerder de te starten herroepingsprocedure met klager heeft besproken en dus ook niet dat die procedure met instemming van klager is gestart. Datzelfde geldt voor de tegen de advocaat van de vrouw ingediende tuchtklacht. Verweerder heeft klager wel een kopie gestuurd van zijn e-mail aan de advocaat van de vrouw, maar dat betekent niet dat klager daarmee voldoende geïnformeerd is, laat staan toestemming heeft gegeven voor het namens hem indienen van de klacht. De klachtonderdelen b), c), e), i), k), o), p) voor zover die zien op het gebrek aan advisering, zijn daarom gegrond.  5.10    De raad acht ook klachtonderdeel g) gegrond. Het gerechtshof heeft overwogen dat nog dertien armbanden moesten worden teruggegeven, maar heeft in het dictum de teruggave op vijftien gesteld. Dit lijkt een kennelijke verschrijving te zijn geweest. Het lag op verweerders weg om dit op te merken en het hof te vragen om deze verschrijving te  herstellen (op de voet van art. 31 Rv). Dat heeft hij niet gedaan, terwijl het (onjuiste) aantal armbanden in het daaropvolgende kort geding weer een rol heeft gespeeld, onder meer voor de hoogte van de uiteindelijke (maximale) dwangsom. Ook op dit punt is de klacht gegrond. Klachtonderdelen d) en j) – niet voorleggen van concept-processtukken 5.11    Verweerder erkent ter zitting dat hij geen conceptprocesstukken heeft gedeeld met klager voordat deze werden ingediend. Verweerder stelt dat hij een plan van aanpak heeft gemaakt met klager en de inhoud daarvan mondeling met klager heeft besproken. Verweerder erkent dat dit anders, beter, had gemoeten. 5.12    Van een advocaat wordt verwacht dat hij zijn cliënt betrekt in de (gekozen strategie in de) procedure. Zo dienen processtukken als uitgangspunt in concept te worden voorgelegd aan de cliënt en worden stukken in beginsel pas na akkoord van de cliënt ingediend. Duidelijk is dat verweerder dit niet heeft gedaan. Verweerder heeft zijn (proces)stukken niet overgelegd en is overgegaan tot indienen daarvan zonder wetenschap, laat staan akkoord van klager. Dat is tuchtrechtelijk verwijtbaar. Deze klachtonderdelen zijn dan ook gegrond. Klachtonderdelen m) en r) – geheimhouding 5.13    Klager verwijt verweerder onder m) de geheimhoudingsplicht te hebben geschonden, doordat verweerder de advocaat van de wederpartij op 15 mei 2024 onterecht heeft bericht dat klager en zijn vader verweerder niet naar waarheid geïnformeerd hebben.  5.14    Hoewel strikt genomen niet blijkt dat verweerder in dit bericht aan hem toevertrouwde informatie heeft gedeeld, acht de raad het onbetamelijk dat verweerder aan de advocaat van de vrouw heeft geschreven dat klager (en zijn vader) hem niet naar waarheid hebben geïnformeerd. Of klager nu tegen verweerder zou hebben gelogen of niet: verweerder trad op als klagers partijdig belangenbehartiger. Een dergelijke uitlating over de eigen cliënt is niet in het belang van die cliënt en is strijdig met de kernwaarde partijdigheid. Verweerder heeft daarmee tuchtrechtelijk verwijtbaar gehandeld jegens klager. Dit klachtonderdeel (m) is daarom gegrond.  5.15    Klager verwijt verweerder onder r) de geheimhoudingsplicht te hebben geschonden door klagers dossier opnieuw, na het beëindigen van de rechtsbijstand, met een derde te bespreken. Klager wijst daarbij op een (ongedateerd) WhatsApp-bericht dat door deze derde aan klagers vader zou zijn gestuurd (zie 2.24). De raad leidt uit het bericht af dat deze persoon kennelijk contact heeft opgenomen met verweerder. De raad kan op grond van dit bericht echter niet vaststellen dat verweerder zijn geheimhoudingsplicht heeft geschonden; er blijkt niet dat verweerder aan hem toevertrouwde informatie met de derde heeft gedeeld. Dit klachtonderdeel is daarom ongegrond.  Klachtonderdeel q) – intrekkingsverzoek toevoeging 5.16    Klager verwijt verweerder dat aan zijn bedrijf werd gefactureerd, terwijl een toevoeging was verstrekt. De raad kan niet vaststellen dat tegelijk met de toevoeging ook is gefactureerd, omdat facturen ontbreken. De toevoeging is op enig moment ingetrokken, zodat de mogelijkheid bestaat dat daarna (terwijl er geen toevoeging meer was) is gefactureerd. De raad heeft onvoldoende informatie om vast te stellen dat sprake is geweest van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen. De vraag of de factuur op klagers bedrijf mocht worden gesteld, laat de raad buiten beschouwing, omdat de klacht daar niet op ziet. Dit klachtonderdeel is in zoverre ongegrond. 5.17    Klager verwijt verweerder verder dat hij zonder klager te informeren heeft verzocht om intrekking van de toevoeging bij de RvR. Hoewel verweerder verplicht is de RvR te informeren als hem blijkt dat ten onrechte een toevoeging is verstrekt, mag van hem ook verwacht worden dat hij op dat moment zijn cliënt daarover vooraf informeert en wijst op de gevolgen daarvan. Dat heeft verweerder niet gedaan en daarvan kan hem een tuchtrechtelijk verwijt worden gemaakt. Dit klachtonderdeel is in zoverre gegrond.

6    MAATREGEL 6.1    Het gedrag van verweerder heeft niet voldaan aan de professionele standaard, inhoudende dat een advocaat dient te handelen met de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht. De raad stelt vast dat verweerder klager over belangrijke kwesties niet (adequaat) heeft geadviseerd en geïnformeerd. Zo is verweerder een kort geding gestart, zonder klager tevoren schriftelijk te informeren en/of adviseren over de kosten en mogelijk nadelige uitkomsten, zoals de mogelijkheid dat in reconventie een dwangsom zou worden geëist en opgelegd. Er blijkt niet (schriftelijk) te zijn geadviseerd over de gevolgen van het al dan niet instellen van hoger beroep tegen het vonnis in kort geding. Ook is verweerder een herroepingsprocedure gestart, terwijl niet blijkt dat deze optie met klager is besproken, laat staan dat klager daarmee heeft ingestemd. Dat geldt ook voor het mede namens klager indienen van de tuchtklacht tegen de advocaat van de wederpartij van klager. Ondertussen zijn met het entameren van de procedures wel kosten gemoeid geweest en is klager (behoudens in de tuchtzaak) daarmee ook blootgesteld aan het risico van een in zijn nadeel uitgesproken proceskostenveroordeling. Verweerder heeft daarnaast processtukken die hij namens klager heeft ingediend niet eerst in concept aan klager voorgelegd, zodat klager deze niet heeft kunnen controleren en ook niet (desgewenst) heeft kunnen aanpassen. Ook heeft verweerder de kernwaarde partijdigheid geschonden, door in een bericht aan de advocaat van de wederpartij klager te betichten van het geven van onjuiste informatie.  6.2    De raad houdt bij het bepalen van de maategel rekening met het tuchtrechtelijk verleden van verweerder, waaruit blijkt dat in 2022  aan hem in een deels vergelijkbaar geval een berisping is opgelegd vanwege een gebrek aan schriftelijke vastlegging en gebrekkige bijstand. De raad is van oordeel dat gelet op de ernst van de vastgestelde verwijten en het tuchtrechtelijk verleden, niet kan worden volstaan met minder dan een voorwaardelijke schorsing. De raad acht een voorwaardelijke schorsing van zes weken passend.

7    GRIFFIERECHT EN KOSTENVEROORDELING 7.1    Omdat de raad de klacht gedeeltelijk gegrond verklaart, moet verweerder op grond van artikel 46e lid 5 Advocatenwet het door klager betaalde griffierecht van € 50,- aan hem vergoeden binnen vier weken nadat deze beslissing onherroepelijk is geworden. Klager geeft binnen twee weken na de datum van deze beslissing zijn rekeningnummer schriftelijk aan verweerder door. 7.2    Nu de raad een maatregel oplegt, zal de raad verweerder daarnaast op grond van artikel 48ac lid 1 Advocatenwet veroordelen in de volgende proceskosten: a) € 50,- reiskosten van klager, b) € 750,- kosten van de Nederlandse Orde van Advocaten en c) € 500,- kosten van de Staat. 

7.3    Verweerder moet het bedrag van € 50,- aan reiskosten binnen vier weken nadat deze beslissing onherroepelijk is geworden, betalen aan klager. Klager geeft binnen twee weken na de datum van deze beslissing zijn rekeningnummer schriftelijk aan verweerder door.  7.4    Verweerder moet het bedrag van € 1.250,- (het totaal van de in 7.2 onder b en c genoemde kosten) binnen vier weken nadat deze beslissing onherroepelijk is geworden, overmaken naar rekeningnummer lBAN: NL85 lNGB 0000 079000, BIC: INGBNL2A, Nederlandse Orde van Advocaten, Den Haag, onder vermelding van “kostenveroordeling raad van discipline" en het zaaknummer.

 BESLISSING De raad van discipline: -    verklaart de klachtonderdelen d), e), g), i), j), m), o), p) en q) gegrond; - verklaart de klachtonderdelen b), c) en k) deels gegrond en deels ongegrond; -    verklaart de klachtonderdelen a), f), h), l), n) en r) ongegrond; -    legt aan verweerder de maatregel van schorsing voor de duur van zes weken op; -    bepaalt dat deze maatregel niet ten uitvoer zal worden gelegd tenzij de raad van discipline later anders mocht bepalen op de grond dat verweerder een of meer van de navolgende bijzondere of algemene voorwaarden niet heeft nageleefd; -     stelt als algemene voorwaarde dat verweerder zich binnen de hierna te melden proeftijd niet opnieuw schuldig maakt aan een in artikel 46 van de Advocatenwet bedoelde gedraging; -     stelt de proeftijd op een periode van twee jaren, ingaande op de dag dat deze beslissing onherroepelijk wordt; - bepaalt dat de onderhavige schorsing pas ingaat na afloop van eerder onherroepelijk geworden schorsingen;  -     bepaalt dat verschillende op dezelfde dag onherroepelijk geworden schorsingen niet tegelijkertijd maar na elkaar worden tenuitvoergelegd, en dat -     de onderhavige schorsing niet ten uitvoer zal worden gelegd gedurende de tijd dat verweerder niet op het tableau staat ingeschreven; -    veroordeelt verweerder tot betaling van het griffierecht van € 50,- aan klager; -    veroordeelt verweerder tot betaling van de reiskosten van € 50,- aan klager, op de manier en binnen de termijn als hiervóór bepaald in r.o. 7.3;  -    veroordeelt verweerder tot betaling van de proceskosten van € 1.250,- aan de Nederlandse Orde van Advocaten, op de manier en binnen de termijn als hiervóór bepaald in 7.4; -    bepaalt dat de in artikel 8a lid 3 Advocatenwet bedoelde termijn wordt verkort tot twee jaren.

Aldus beslist door mr. A.L. Pöll, voorzitter, mrs. M. van Eck, E.A.L. van Emden, W. Knoester en M.H. Janssen, leden, bijgestaan door mr. T.M. Helleman als griffier en uitgesproken in het openbaar op 2 november 2026.