Rechtspraak
Uitspraakdatum
06-11-2026
ECLI
ECLI:NL:TAHVD:2026:359
Zaaknummer
260222
Zaaknummer
260221
Inhoudsindicatie
Hoger beroep niet-ontvankelijk. Termijnoverschrijding niet verschoonbaar.
Uitspraak
Beslissing van 6 november 2026
in de zaken 260221 en 260222
naar aanleiding van het hoger beroep van:
klager
tegen:
verweerder
1 DE PROCEDURE
Bij de raad
1.1 Het hof verwijst naar de beslissingen van 18 augustus 2025 van de voorzitter van de Raad van Discipline (hierna: de raad) in het ressort Arnhem-Leeuwarden. De voorzitter heeft met die beslissingen (zaaknummers: 25-409/AL/MN en 25-410/AL/MN) de klacht van klager, met toepassing van artikel 46j van de Advocatenwet, kennelijk ongegrond verklaard. Beide beslissingen zijn onder respectievelijk ECLI:NL:TADRARL:2025:192 en ECLI:NL:TADRARL:2025:193 op tuchtrecht.nl gepubliceerd.
1.2 Klager heeft tegen de beslissingen verzet ingesteld. De raad heeft op 23 maart 2026 in beide zaken het verzet van klager ongegrond verklaard (hierna: de beslissingen op verzet). De beslissingen op verzet zijn onder ECLI:NL:TADRARL:2026:68 en ECLI:NL:TADRARL:2026:69 op tuchtrecht.nl gepubliceerd.
Bij het hof
1.3 De (niet gedateerde) beroepschriften van klager tegen de beslissingen op verzet zijn op 24 april 2026 ontvangen door de griffie van het hof. Verder bevat het dossier van het hof:
- de stukken van de raad;
- de brief van klager van 10 juli 2026, door het hof ontvangen op 17 juli 2026;
- de brief van klager van 12 augustus 2026, door het hof ontvangen op 18 augustus 2026;
- het verweer van verweerder.
1.4 De zaak is in raadkamer behandeld.
2 BEOORDELING
Ontvankelijkheid
2.1 In artikel 56 lid 1 van de Advocatenwet is bepaald dat van de beslissingen van de raad gedurende dertig dagen na de verzending van de beslissing hoger beroep kan worden ingesteld. Deze termijn is van openbare orde. Op grond van de rechtszekerheid moet het duidelijk zijn wanneer een beslissing onherroepelijk is. Daarom wordt de termijn van artikel 56 lid 1 Advocatenwet strikt gehanteerd. Slechts op grond van bijzondere omstandigheden is daar een uitzondering op mogelijk.
2.2 De beslissingen zijn door de raad verzonden op 23 maart 2026. Dit betekent dat klager tot en met 22 april 2026 de tijd had om beroep in te stellen. Het hof heeft de beroepschriften van klager echter pas op 24 april 2026 ontvangen. Klager is in de gelegenheid gesteld om uit te leggen waarom hij te laat was met het instellen van beroep.
2.3 Klager heeft gesteld dat de beroepschriften in ieder geval in de laatste week dat de appeltermijn liep bij het hof zijn binnengekomen. Er is volgens klager sprake van bijzondere omstandigheden, omdat in de PI waar hij verblijft, sprake is van een structureel personeelstekort, waardoor zelfs dagprogramma’s niet kunnen doorgaan. Daardoor is tijdige verzending niet mogelijk. Daarnaast is klager bezig met een herzieningszaak en heeft hij blijvende letsels. Klager meent dat hierdoor de overschrijding van de beroepstermijn is weerlegd en gerechtvaardigd.
2.4 Verweerder heeft aangevoerd dat klager geen omstandigheden heeft aangevoerd die de overschrijding van de appeltermijn verschoonbaar maken. Dat hij afhankelijk is van mogelijkheden tot postverzending binnen de PI, is onvoldoende. Klager heeft verder een ruime ervaring met klacht- en tuchtrechtprocedures en is bekend met het belang van de daarbij geldende termijnen. Verweerder heeft verder aangevoerd dat er ook geen grond is voor doorbreking van het appelverbod. Er is geen sprake van schending van een fundamenteel rechtsbeginsel, omdat klager zowel schriftelijk als mondeling ruimschoots in de gelegenheid is geweest om zijn standpunten naar voren te brengen.
2.5 Het hof stelt voorop dat (zoals weergegeven in overweging 2.2) het beroepschrift buiten de beroepstermijn is ontvangen. Het hof is van oordeel dat klager geen gronden heeft aangevoerd die kunnen leiden tot de conclusie dat de termijnoverschrijding verschoonbaar is. Het is klagers eigen verantwoordelijkheid om zijn prioriteiten zodanig in te richten dat hij ervoor kan zorgen dat het beroepschrift het hof tijdig bereikt en om daarbij rekening te houden met een mogelijke vertraging in de postverzending binnen de PI waar hij verblijft.
2.6 Ten overvloede overweegt het hof dat op grond van artikel 46h lid 7 Advocatenwet geen rechtsmiddel open staat tegen een beslissing van de raad op het verzet tegen een beslissing van de voorzitter van die raad, anders dan in het geval het verzet gegrond wordt verklaard. Deze bepaling lijdt slechts uitzondering indien moet worden geoordeeld dat geen sprake is geweest van een eerlijk proces doordat bij de behandeling van het verzet een fundamenteel rechtsbeginsel is geschonden. Voor dat oordeel bestaat geen grond. Klager heeft weliswaar aangevoerd dat sprake is van ‘geschonden fundamentele rechtsbeginselen’, maar zijn (uiterst beperkte) onderbouwing daarvan bestaat uit zijn verwijten aan verweerder, die volgens klager door de deken onvoldoende zijn onderzocht en door de raad niet juist zijn beoordeeld. De bezwaren van klager zien daarmee niet op fundamentele rechtsbeginselen, maar op de inhoudelijke beoordeling van zijn klachten door de raad. Dat klager het niet eens is met de uitkomst van de procedures, is echter geen grond voor doorbreking van het appelverbod.
2.7 De slotsom is dat klager in zijn hoger beroep niet kan worden ontvangen.
3 BESLISSING
Het Hof van Discipline:
verklaart het beroep van klager niet-ontvankelijk.
Deze beslissing is genomen door mr. J.D. Streefkerk, voorzitter, mrs. A.E.H. van der Voort Maarschalk en A. Groenewoud, leden, in tegenwoordigheid van mr. N.A.M. Sinjorgo, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.
griffier voorzitter
De beslissing is verzonden op 6 november 2026 .