Uitspraakdatum

16-10-2026

ECLI

ECLI:NL:TAHVD:2026:352

Zaaknummer

260189

Inhoudsindicatie

Klacht over eigen advocaat. Verweerder heeft klager bijgestaan in een huurgeschil. Klager verwijt verweerder dat hij zijn declaraties rechtstreeks bij klagers rechtsbijstandsverzekeraar heeft ingediend zonder deze eerst aan hem voor te leggen. De raad heeft geoordeeld dat verweerdermiskent dat, hoewel de kosten door de rechtsbijstandsverzekeraar worden gedragen, zijn opdrachtgever niet de rechtsbijstandsverzekeraar is, maar klager als de verzekerde. Het had op de weg van verweerder gelegen om klager een opdrachtbevestiging te sturen met (onder meer) duidelijke prijsafspraken ter zake van zijn werkzaamheden en klager periodiek declaraties te sturen waaruit klager de kosten en het uurtarief had kunnen afleiden. Door dit na te laten heeft verweerder niet gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht, aldus de raad. De raad heeft de maatregel van een waarschuwing opgelegd. Het hof is het eens met de beslissing van de raad en bekrachtigt deze beslissing. Het hof concludeert uit de onderbouwing van de beroepsgrond van verweerder dat hij onvoldoende inziet dat hier een kernverplichting is geschonden. Bekrachtiging raadsbeslissing.  

Uitspraak

Beslissing van 16 oktober 2026 in de zaak 260189

naar aanleiding van het hoger beroep van:

verweerder

tegen:

klager 

1    INLEIDING

1.1  Verweerder heeft klager bijgestaan in een huurgeschil. Klager verwijt verweerder – voor zover in hoger beroep nog van belang – dat hij zijn declaraties rechtstreeks bij klagers rechtsbijstandsverzekeraar heeft ingediend zonder deze eerst aan hem voor te leggen. De Raad van Discipline in het arrondissement Amsterdam (hierna: de raad) heeft geoordeeld dat verweerder  miskent dat, hoewel de kosten door de rechtsbijstandsverzekeraar worden gedragen, zijn opdrachtgever niet de rechtsbijstandsverzekeraar is, maar klager als de verzekerde. Het had op de weg van verweerder gelegen om klager een opdrachtbevestiging te sturen met (onder meer) duidelijke prijsafspraken ter zake van zijn werkzaamheden en klager periodiek declaraties te sturen waaruit klager de kosten en het uurtarief had kunnen afleiden. Door dit na te laten heeft verweerder niet gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht, aldus de raad. De raad heeft de maatregel van een waarschuwing opgelegd. Het Hof van Discipline (hierna: hof) is het eens met de beslissing van de raad en bekrachtigt deze beslissing. Het hof concludeert uit de onderbouwing van de beroepsgrond van verweerder dat hij onvoldoende inziet dat hier een kernverplichting is geschonden.

1.2   Het hof zet eerst het verloop van de procedure bij de raad en het hof uiteen. Vervolgens zet het hof het volgende op een rij: de feiten, de klacht en de beoordeling van de raad. Daarna volgen de redenen waarom verweerder in beroep is gekomen en hoe het hof tot zijn oordeel komt.  

2    DE PROCEDURE 

Bij de raad van discipline

2.1    De raad heeft in de zaak tussen klager en verweerder (zaaknummer: 26-036/A/A]) een beslissing gewezen op 20 april 2026. In deze beslissing is de klacht van klager gedeeltelijk gegrond en gedeeltelijk ongegrond verklaard. Aan verweerder is de maatregel van een waarschuwing opgelegd. Verder is verweerder veroordeeld tot betaling van het griffierecht, reiskosten en proceskosten. 

2.2    Deze beslissing is onder ECLI:NL:TADRAMS:2026:85 op tuchtrecht.nl gepubliceerd.

Bij het hof van discipline

2.3    Het beroepschrift van verweerder tegen de beslissing is op 15 mei 2026 ontvangen door de griffie van het hof. 

2.4    Verder bevat het dossier van het hof: -    de stukken van de raad;  -    het verweerschrift van klager; -    een e-mail van klager van 10 juli 2026 met bijlage; -    een e-mail van verweerder van 10 augustus 2026 met daarin een reactie op het verweerschrift en de e-mail van klager van 10 juli 2026 met als bijlage productie 7.    2.5    Het hof heeft op 21 augustus 2026 een mondelinge behandeling bepaald. Zowel klager als verweerder hebben voorafgaand aan de mondelinge behandeling doorgegeven niet te zullen verschijnen. De zaak is ter behandeling aan de orde gesteld, waarna het onderzoek is gesloten.  

3    FEITEN

3.1    Het hof stelt de volgende feiten vast.

Procedures bij de huurcommissie 

3.2    Klager huurt een woning van woningstichting E.H. (hierna: de verhuurder). Hij ondervindt hinder door schimmel en vocht in de kruipruimte van zijn woning. Hierover is een geschil ontstaan tussen klager en de verhuurder. 

3.3 Klager was aanvankelijk voor rechtsbijstand verzekerd bij O. Sinds de rechtsbijstandsverzekering door O. is stopgezet, is klager voor rechtsbijstand verzekerd bij D. Rechtsbijstand (hierna: de rechtsbijstandsverzekeraar). 

3.4    Op 1 november 2023 heeft verweerder via de rechtsbijstandsverzekeraar de opdracht gekregen klager bij te staan in het geschil met de verhuurder. Er was toen al een procedure aanhangig bij de Huurcommissie. 

3.5    Op 27 december 2023 heeft de Huurcommissie het rapport met de resultaten van het onderzoek gestuurd. Hierop heeft klager bij brief van 29 december 2023 zijn bevindingen gegeven. De digitale hoorzitting bij de huurcommissie heeft plaatsgevonden op 6 maart 2024. Daarbij waren klager en verweerder aanwezig. In de aanloop naar deze zitting heeft verweerder op 4 maart 2024 een voorbereidend gesprek gevoerd met klager.

3.6    Op 13 maart 2024 heeft de Huurcommissie uitspraak gedaan in de procedure en de klacht van klager afgewezen. Vervolgens heeft klager een tweede klacht aan de Huurcommissie voorgelegd, die op 17 juli 2024 niet-ontvankelijk is verklaard omdat de klacht inhoudelijk gelijk was aan de klacht waarover al op 13 maart 2024 was beslist. 

3.7    Sinds 9 augustus 2024 is klager niet langer voor rechtsbijstand verzekerd bij de rechtsbijstandsverzekeraar en zijn de dossiers van klager bij de rechtsbijstandsverzekeraar  gesloten. Op 23 augustus 2024 is de dienstverlening van verweerder aan klager geëindigd.  

Procedure bij de Geschillencommissie Advocatuur

3.8    Op 10 september 2024 heeft verweerder de Geschillencommissie Advocatuur (hierna: de Geschillencommissie) verzocht om klager te veroordelen tot betaling van een vordering van € 1.588,-. Dit bedrag bestaat uit twee componenten. De eerste component is een bedrag van  € 1.392,-, dat op 26 juli 2019 werd bijgeschreven op de derdengeldenrekening van verweerder en aan klager is uitbetaald. De tweede component betreft de eigen bijdrage van klager voor de toevoeging tot een bedrag van € 196,-. 

3.9    Op 27 januari 2025 heeft verweerder zijn vordering bij de Geschillencommissie verhoogd met een bedrag van € 883,30 voor kosten die verweerder heeft gemaakt en die, na sluiting van de dossiers van klager door de rechtsbijstandsverzekeraar op 9 augustus 2024, niet meer door de rechtsbijstandsverzekeraar aan verweerder werden vergoed.

3.10    Bij klachtformulieren van 29 april 2025 en 22 mei 2025 heeft klager bij de deken onderhavige klacht over verweerder ingediend. 

3.11    Op 30 juni 2025 heeft de Geschillencommissie uitspraak gedaan waarbij de vordering van verweerder is toegewezen tot een bedrag van € 1.588,-. De aanvullende vordering van € 883,30 is afgewezen. De Geschillencommissie heeft het volgende overwogen:         “Ten aanzien van de vordering van in totaal € 1.588,- komt uit een e-mail van [klager] aan     [verweerder] van 20 april 2020 naar voren dat betaling van genoemd bedrag is toegezegd door     [klager]. € 1.392,- betreft de proceskostenvergoeding waartoe [de verhuurder] is veroordeeld in     het arrest van het Hof Amsterdam van 23 juli 2019. € 196,- betreft de door [klager] aan     [verweerder] te betalen eigen bijdrage die aan [klager] is opgelegd door de Raad voor     Rechtsbijstand. De commissie is gelet op het bovenstaande dan ook van oordeel dat [klager]     gehouden is tot betaling van € 1.588,- aan [verweerder] en zal [klager] tot betaling hiervan veroordelen.” 

Voor wat betreft de verhoging van de vordering van [verweerder] met een bedrag van € 883,30 heeft de commissie het volgende overwogen. 

    “Op 9 augustus 2024 heeft [de rechtsbijstandsverzekeraar] een e-mail gestuurd aan [klager], waarin wordt aangegeven     dat [klager] en [de rechtsbijstandsverzekeraar] een vaststellingsovereenkomst hebben gesloten, inhoudende dat [de rechtsbijstandsverzekeraar]     bedrag van € 2.000,- heeft betaald voor kosten van rechtsbijstand onder de voorwaarde dat [de rechtsbijstandsverzekeraar] al haar lopende dossiers sluit. Er wordt tevens opgemerkt dat verdere kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen. [Verweerder] is in deze mail meegenomen, zodat hij hiervan     op de hoogte was.      Na 9 augustus 2024 heeft [verweerder] nog werkzaamheden verricht voor [klager]. Hij heeft op     6 september 2024 een afsluitende factuur gestuurd van € 2.178,-. Op 25 september 2024 heeft     de [de rechtsbijstandsverzekeraar] naar aanleiding van deze factuur aan [verweerder] een e-mail gestuurd waarin met     verwijzing naar de op 9 augustus 2024 gesloten vaststellingsovereenkomst wordt gemeld dat     [de rechtsbijstandsverzekeraar] geen verdere kosten zal vergoeden. De door [verweerder] gemaakte uren tot 9 augustus 2024 zijn vergoed, wat neerkomt op betaling van een bedrag van € 1.294,70 inclusief BTW, zodat nog openstaat een bedrag van € 883,30. [Verweerder] heeft hierover zijn beklag gedaan bij de [rechtsbijstandsverzekeraar] en aangegeven dat de [rechtsbijstandsverzekeraar] zijn opdrachtgever is en niet [klager]. De [rechtsbijstandsverzekeraar] heeft     deze klacht op 2 oktober 2024 afgewezen en aangegeven dat [klager] de opdrachtgever van [verweerder] is en [verweerder] zich tot hem moet wenden met betrekking tot zijn kosten. [Verweerder] heeft vervolgens op 11 november 2024 aan [klager] bericht dat het restant van de factuur van 6 september 2024, te weten een bedrag van € 883,30 (€ 2.178,00 - € 1.294,70) nog     openstaat en door [klager] betaald dient te worden en dat [verweerder] zijn vordering bij de     commissie zal verhogen met dit bedrag. Dit heeft [verweerder] vervolgens op 27 januari 2025     gedaan. 

    De commissie stelt vast dat tussen partijen geen duidelijke prijsafspraken zijn gemaakt terzake de werkzaamheden van [verweerder] en dat door [verweerder] geen opdrachtbevestiging is verstuurd aan [klager]. Evenmin is sprake geweest van een (tussentijdse) kostenopgave/declaratie, waaruit [klager] de kosten en het uurtarief had kunnen afleiden. De     verantwoordelijkheid tot een transparante en duidelijke kostenopgave rust primair op     [verweerder]. Hij heeft hieraan niet voldaan. Pas voor het eerst op 11 november 2024 is [klager] op de hoogte gesteld van de openstaande vordering op hem van € 883,30, waarbij [verweerder] tevens direct heeft aangegeven deze vordering bij de commissie in te dienen. [Klager] is niet  eerder op de hoogte gesteld van deze kosten of in de gelegenheid gesteld deze kosten te     voldoen.      Bovendien was [verweerder] op 9 augustus 2024 op de hoogte van het feit dat de [rechtsbijstandsverzekeraar] vanaf deze datum geen verdere kosten zou vergoeden. Het had van [verweerder] verwacht mogen worden dat hij [klager] had laten weten dat verdere werkzaamheden nu voor rekening van [klager] zouden komen.      Door op geen enkele wijze met verweerder afspraken te maken over de door [verweerder] te     maken kosten, heeft [verweerder] niet gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk     handelend advocaat mag worden verwacht, hetgeen voor zijn rekening en risico dient te komen.     De commissie zal het door [verweerder] gevorderde bedrag van € 883,30 vermeerderd met     wettelijke rente in redelijkheid dan ook afwijzen.”

4    KLACHT

4.1    De klacht houdt, zakelijk weergegeven en voor zover in hoger beroep nog aan de orde, in dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld als bedoeld in artikel 46 Advocatenwet doordat:

a)    verweerder bijna € 15.000,- aan de rechtsbijstandsverzekeraar heeft gedeclareerd en daar niets voor heeft gedaan. Van de aan de rechtsbijstandsverzekeraar toegezonden declaraties heeft klager geen enkel afschrift of overzicht ontvangen;

b)    (….)  

c)    (….) 

d)    (….)  

5    OMVANG HOGER BEROEP

5.1    De raad in de beslissing van 20 april 2026 klachtonderdeel a) gedeeltelijk gegrond verklaard en een maatregel opgelegd. De klachtonderdelen b), c) en d) heeft de raad ongegrond verklaard. 

5.2    Verweerder komt alleen in hoger beroep tegen de beslissing van de raad voor zover daarin klachtonderdeel a) gedeeltelijk gegrond is verklaard en een maatregel is opgelegd. In hoger beroep ligt daarmee alleen dit onderdeel van de beslissing van de raad ter beoordeling voor.  

6    BEOORDELING RAAD

6.1    De raad heeft – na uiteenzetting van het toetsingskader – voor zover hier relevant het volgende geoordeeld over klachtonderdeel a).

Klachtonderdeel a)

6.2     Volgens klager heeft verweerder bijna € 15.000,- aan de rechtsbijstandsverzekeraar gedeclareerd, maar heeft hij nooit declaraties van verweerder ontvangen voordat verweerder deze aan de rechtsbijstandsverzekeraar stuurde. Klager is van mening dat hij de declaraties van verweerder eerst had moeten accorderen, voordat verweerder deze bij zijn rechtsbijstandsverzekeraar indiende. Klager heeft verweerder verschillende keren gevraagd om hem overzichten en bewijs te verstrekken van de door hem gedeclareerde werkzaamheden, maar aan deze verzoeken heeft verweerder geen gehoor gegeven.

6.3    De raad heeft overwogen dat vast staat dat verweerder zijn declaraties rechtstreeks bij de rechtsbijstandsverzekeraar heeft ingediend zonder deze eerst aan klager voor te leggen. Klager heeft pas kennisgenomen van de declaraties nadat hij deze achteraf bij de rechtsbijstandsverzekeraar had opgevraagd. Met zijn handelwijze miskent verweerder volgens de raad dat, hoewel de kosten door de rechtsbijstandsverzekeraar worden gedragen, zijn opdrachtgever niet de rechtsbijstandsverzekeraar is, maar klager als de verzekerde (zie beslissing van het Hof van Discipline van 15 september 2023, ECLI:NL:TAHVD:2023:174). Het had op de weg van verweerder gelegen om klager een opdrachtbevestiging te sturen met (onder meer) duidelijke prijsafspraken ter zake van zijn werkzaamheden en klager periodiek declaraties te sturen waaruit klager de kosten en het uurtarief had kunnen afleiden, aldus de raad. Dat klager, zoals door verweerder is aangevoerd, achteraf via de rechtsbijstandsverzekeraar de declaraties alsnog heeft ontvangen, rechtvaardigt verweerders nalaten niet. Klager had als de opdrachtgever immers de declaraties direct van verweerder moeten ontvangen, (ook) zodat klager kon nagaan wanneer hij uit de dekking liep. 

6.4    De raad heeft geoordeeld dat verweerder niet heeft gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht en heeft voor dit verwijt de maatregel van een waarschuwing passend geacht. 

7    BEROEPSGRONDEN EN VERWEER

Beroepsgronden verweerder

7.1    Verweerder heeft één beroepsgrond tegen het oordeel van de raad gericht. De beroepsgrond richt zich tegen de overweging van de raad waarin klachtonderdeel a) gedeeltelijk gegrond is verklaard en de hiermee samenhangende maatregel.

7.2    In de toelichting op zijn beroepsgrond heeft verweerder – kort samengevat – aangevoerd dat het weliswaar klopt dat hij zijn vier declaraties rechtstreeks bij de rechtsbijstandsverzekeraar heeft ingediend zonder deze eerst aan klager voor te leggen, maar dat alle onderdelen met klager zijn besproken en dat klager de opdrachtbevestiging aan de rechtsbijstandsverzekeraar via zijn rechtsbijstandsverzekeraar heeft ontvangen. Deze opdrachtbevestiging bevat een omschrijving van de opdracht en maakt melding van het uurloon. Daarnaast is volgens verweerder besproken dat klager zijn declaraties aan de rechtsbijstandsverzekering niet hoefde te ontvangen. Klager beschikte  volgens verweerder bovendien wel degelijk over de door hem verzonden facturen, omdat hij die kon inzien in het elektronische dossier bij de rechtsbijstandsverzekeraar. In verschillende e-mails wordt door klager ook aan die declaraties gerefereerd, aldus verweerder. Klager was daarnaast wel degelijk op de hoogte van het resterende budget en daarmee van het moment waarop hij uit de dekking zou lopen. Ook dit kon hij inzien in zijn elektronisch dossier bij de rechtsbijstandsverzekeraar. 

Verweer klager

7.3    Klager heeft gemotiveerd verweer gevoerd in beroep. Waar dat relevant is, bespreekt het hof dit bij de beoordeling van het beroep.

8    BEOORDELING HOF

Maatstaf

8.1    De tuchtrechter dient bij de beoordeling van een tegen een advocaat ingediende klacht het aan de advocaat verweten handelen of nalaten te toetsen aan de in artikel 46 Advocatenwet omschreven normen, waaronder de kernwaarden zoals omschreven in artikel 10a Advocatenwet. De tuchtrechter is niet gebonden aan de gedragsregels, maar die regels kunnen wel van belang zijn, gezien ook het open karakter van de behoorlijkheidsnorm in artikel 46 Advocatenwet. Of sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen hangt af van de feitelijke omstandigheden en wordt door de tuchtrechter per geval beoordeeld.

8.2    Bij de beantwoording van de vraag of een advocaat zich betamelijk heeft gedragen als bedoeld in artikel 46 van de Advocatenwet hanteert het hof als uitgangspunt dat de tuchtrechter mede tot taak heeft de kwaliteit van de dienstverlening te beoordelen als daarover wordt geklaagd. Bij deze beoordeling geldt dat de tuchtrechter rekening houdt met de vrijheid die de advocaat heeft met betrekking tot de wijze waarop hij een zaak behandelt en met keuzes waar de advocaat bij de behandeling van de zaak voor kan komen te staan. Die vrijheid is niet onbeperkt, maar wordt begrensd door de eisen die aan de advocaat als opdrachtnemer in de uitvoering van die opdracht mogen worden gesteld en die met zich brengen dat zijn werk dient te voldoen aan datgene wat binnen de beroepsgroep als professionele standaard geldt. Het hof toetst of verweerder heeft gehandeld met de zorgvuldigheid die van een redelijke bekwame en redelijk handelende advocaat in de gegeven omstandigheden mag worden verwacht. Deze toets geldt omdat er binnen de beroepsgroep wat betreft de vaktechnische kwaliteit geen sprake is van breed gedragen, schriftelijk vastgelegde professionele standaarden.

8.3    Zowel uit vaste jurisprudentie van het hof als uit Regel 16 van de Gedragsregels advocatuur 2018 (verder: gedragsregel 16) volgt dat het tot de taak van de advocaat behoort om belangrijke informatie en afspraken schriftelijk aan zijn cliënt te bevestigen. Indien zich na de opdrachtbevestiging en na de met de cliënt besproken strategie ontwikkelingen voordoen die tot andere inzichten leiden, dient de advocaat dat met zijn cliënt te bespreken en hem zorgvuldig te adviseren. Daarbij moet de advocaat zich ervan vergewissen of de cliënt alles goed heeft begrepen en of hij de gevolgen van de gekozen (al dan niet gewijzigde) strategie voldoende overziet. Zo nodig moet hij belangrijke informatie en afspraken schriftelijk aan zijn cliënt bevestigen. De cliënt kan de advocaat niet verantwoordelijk houden voor een negatieve afloop, maar er moet wel als het ware een ‘informed consent’ zijn; de cliënt moet zich bewust zijn van de risico’s die aan bepaalde keuzes kleven.

Overwegingen hof

Klachtonderdeel a): niet toezenden declaraties 

8.4    Het hof ziet op basis van de beroepsgronden, die louter een herhaling van eerder door klager ingenomen standpunten inhouden, en het onderzoek in hoger beroep geen aanleiding om tot een andere beoordeling van de klacht te komen dan de raad. Het hof sluit zich aan bij de beslissing van de raad en neemt die over. 

8.5    Het hof concludeert bovendien uit de onderbouwing van de beroepsgrond van verweerder dat hij onvoldoende inziet dat hier een kernverplichting is geschonden. Dat klager mogelijk (al dan niet via inzage in een elektronisch dossier bij de rechtsbijstandsverzekeraar) de opdrachtbevestiging en declaraties van zijn rechtsbijstandsverzekering heeft ontvangen of heeft kunnen inzien, doet niet af aan de eigen verantwoordelijkheid van de verweerder om zijn cliënt een opdrachtbevestiging en de declaraties te sturen. In het geval er een afspraak zou zijn gemaakt waarbij klager nadrukkelijk heeft afgezien van het ontvangen van de opdrachtbevestiging en de declaraties, had het op de weg van verweerder gelegen om dergelijke afspraken schriftelijk vast te leggen. 

Slotsom

8.6    Het hof verwerpt het hoger beroep van verweerder en zal de beslissing van de raad bekrachtigen. 

9    PROCESKOSTEN

9.1     Omdat het hof een maatregel een beslissing bekrachtigt waarin een maatregel is opgelegd, zal het hof verweerder op grond van artikel 48ac, eerste lid, Advocatenwet veroordelen in de kosten voor de procedure bij het hof conform de Richtlijn kostenveroordeling Hof van Discipline 2021:                                                                                                                                    a) € 50,- kosten  van klager (forfaitair);  b) € 1.000,- kosten van de Nederlandse Orde van Advocaten; c) € 1.000,- kosten van de Staat.

9.2     Verweerder moet op grond van artikel 48ac lid 4 Advocatenwet het bedrag van € 50,- aan kosten van klager binnen vier weken na deze beslissing betalen aan klager. Klager geeft binnen twee weken na de datum van deze beslissing zijn rekeningnummer schriftelijk aan verweerder door.

9.3     Verweerder moet op grond van artikel 48ac lid 4 Advocatenwet het bedrag van € 2.000,- binnen vier weken na deze uitspraak overmaken naar rekeningnummer lBAN: NL85 lNGB 0000 079000, BIC: INGBNL2A, Nederlandse Orde van Advocaten, Den Haag, onder vermelding van “kostenveroordeling hof van discipline" en het zaaknummer.

10    BESLISSING

Het Hof van Discipline:

10.1     bekrachtigt de beslissing van 20 april 2026 van de Raad van Discipline in het ressort Amsterdam, gewezen onder nummer 26-036/A/A, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen;

10.2     veroordeelt verweerder tot betaling van de kosten in de procedure bij het hof van € 50,- aan klager, op de manier en binnen de termijn zoals hiervóór bepaald;

10.3     veroordeelt verweerder tot betaling van de proceskosten in de procedure bij het hof van € 2.000,- aan de Nederlandse Orde van Advocaten, op de manier en binnen de termijn zoals hiervóór bepaald.

Deze beslissing is genomen door J.D. Streefkerk, voorzitter, en mrs. R. van der Hoeven en P.J.G. van den Boom, leden, in tegenwoordigheid van mr. E. Baan, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 16 oktober 2026.

griffier    voorzitter             

De beslissing is verzonden op 16 oktober 2026.