Onder het kopje ‘Selectie uitspraken door de NOvA’ wordt toegelicht waarom de uitspraken zijn geselecteerd. Door te klikken op het ECLI-nummer wordt u doorgeleid naar de database NOvA Tuchtrecht Updates.  

Onder het kopje ‘Samenvattingen’ vindt u de samenvattingen die door de tuchtcolleges ten behoeve van de publicatie zijn gemaakt. Deze samenvattingen zijn ook te vinden in de database NOvA Tuchtrecht Updates.  

Selectie uitspraken door de NOvA  

ECLI:NL:TADRSGR:2026:17: Waarschuwing wegens rechtstreeks aanschrijven van cliënten wederpartij en niet informeren over doorhaling procedure 
Deze zaak betreft een klacht van een advocaat tegen de advocaat van de wederpartij in een huurgeschil. Klager verwijt verweerder dat hij zijn cliënten rechtstreeks heeft aangeschreven terwijl hij wist dat zij door klager werden bijgestaan. Daarnaast heeft verweerder zich buiten klager om tot de rechtbank gewend met het verzoek een aanhangige procedure door te halen.  

De raad stelt vast dat verweerder twee brieven rechtstreeks aan de cliënten van klager heeft gestuurd, zonder daarvan gelijktijdig een afschrift aan klager te verstrekken. Volgens verweerder waren de brieven tijdens zijn ziekte zonder overleg door zijn secretaresse verzonden. De raad oordeelt dat deze omstandigheid verweerder niet vrijpleit, omdat hij verantwoordelijk is voor de werkzaamheden van zijn kantoor. Of de brieven een aanzegging met rechtsgevolg bevatten, kan volgens de raad in het midden blijven. Als daarvan sprake was, had verweerder op grond van gedragsregel 25 gelijktijdig een afschrift aan klager moeten sturen. Als daarvan geen sprake was, had verweerder de cliënten überhaupt niet rechtstreeks mogen benaderen. Verweerder heeft daarmee tuchtrechtelijk verwijtbaar gehandeld.  

Daarnaast heeft verweerder de rechtbank verzocht om de bodemprocedure door te halen zonder klager daarvan in kennis te stellen. Verweerder wist, of had moeten weten, dat klager zich namens zijn cliënten in deze procedure had gesteld. Op grond van gedragsregel 21 had verweerder daarom een afschrift van zijn verzoek aan klager moeten sturen. De raad neemt verweerder daarbij ook kwalijk dat hij, nadat klager hiervan op de hoogte raakte, niet alsnog een afschrift heeft verstrekt en evenmin heeft gereageerd op klagers bericht over de kostenvergoeding.  

De raad concludeert dat verweerder in strijd heeft gehandeld met gedragsregels 21 en 25. Hoewel verweerder tijdens de tuchtprocedure heeft erkend dat de communicatie niet goed is verlopen, had zij zijn fouten volgens de raad eerder en concreter moeten erkennen en corrigeren. De klacht wordt gegrond verklaard en de raad acht een waarschuwing passend. 

ECLI:NL:TADRARL:2026:20: Berisping wegens combinatie van rol als advocaat en bemiddelaar in familieconflict 
Deze zaak betreft een klacht tegen de advocaat van de wederpartij die optrad voor een familiebedrijf van een van de daaraan gelieerde ondernemingen, terwijl binnen de familie een conflict bestond over onder meer de vordering en de verkoop van een aantal trucks. Klagers verwijten verweerder onder meer dat hij een bedrag van ruim vijf ton ten onrechte op zijn derdengeldenrekening heeft gehouden en dat hij tegelijkertijd als advocaat en als bemiddelaar is opgetreden, waardoor zijn onafhankelijkheid in gevaar is gekomen.  

De raad stelt vast dat verweerder als advocaat van de onderneming optrad in een geschil met de koper van de trucks. Voor de levering daarvan waren tenaamstellingscodes nodig die klager onder zich hield als zekerheid voor een door hem gestelde vordering. Om de levering mogelijk te maken, werd afgesproken dat klager de codes zou vrijgeven en dat de koopsom voorlopig op de derdengeldenrekening van verweerder zou worden gestort. Het bedrag zou vervolgens worden overgemaakt naar een nog te openen en/of-rekening van klager en zijn broer. Volgens de raad blijkt uit de correspondentie voldoende duidelijk dat klager met deze constructie had ingestemd. Dat de rekening uiteindelijk niet werd geopend en verweerder het bedrag daardoor langer onder zich hield, valt hem niet te verwijten. Evenmin valt hem te verwijten dat hij slechts een deel van het bedrag aan klagers heeft doorgestort: hij handelde volgens een door alle betrokken partijen ondertekende betalingsopdracht.  

Anders oordeelt de raad over de verschillende rollen die verweerder heeft vervuld. Verweerder trad als advocaat op voor een onderneming die er belang bij had dat de tenaamstellingscodes zo snel mogelijk werden vrijgegeven, terwijl hij zich tegelijkertijd als neutrale bemiddelaar in het familieconflict opstelde. Volgens de raad waren deze rollen niet met elkaar verenigbaar. Als advocaat diende verweerder een partijdig belang en kon hij niet tegelijkertijd als onpartijdige bemiddelaar optreden in het onderliggende familieconflict. Verweerder had duidelijk moeten maken dat hij als belangenbehartiger van zijn cliënt handelde en had klager moeten adviseren een eigen belangenbehartiger in te schakelen. Door dit na te laten heeft verweerder onvoldoende duidelijkheid verschaft over zijn verschillende hoedanigheden en zijn onafhankelijkheid in de zin van artikel 2 van de Advocatenwet in gevaar gebracht.  

De overige verwijten over het gebruik van de derdengeldenrekening en het ontbreken van een afzonderlijke depotovereenkomst leiden niet tot gegrondverklaring. Volgens de raad waren de afspraken over het depot voldoende duidelijk per e-mail vastgelegd. Enkele klachtonderdelen over de derdengelden en vermeende belangenverstrengeling worden bovendien niet-ontvankelijk verklaard omdat klagers daarbij onvoldoende eigen en rechtstreeks belang hadden. 

De raad concludeert dat verweerder door tegelijkertijd als advocaat van een van de betrokken partijen en als bemiddelaar tussen de familieleden op te treden de kernwaarde onafhankelijkheid heeft geschonden. De raad legt de maatregel van een berisping op.  

ECLI:NL:TAHVD:2026:20: Berisping wegens onredelijk honorarium en schending geheimhoudingsplicht 
Deze zaak betreft een klacht van voormalige cliënten tegen hun eigen advocaat, die hen jarenlang in verschillende procedures heeft bijgestaan. De raad had eerder drie klachtonderdelen gegrond verklaard, omdat verweerder klagers onvoldoende had geïnformeerd, onduidelijk had gedeclareerd en in een procedure informatie over schikkingsonderhandelingen had ingebracht. Klagers komen in hoger beroep tegen de overige klachtonderdelen en stellen onder meer dat verweerder geen redelijk honorarium heeft gehanteerd en zijn geheimhoudingsplicht heeft geschonden.  

Het hof oordeelt, anders dan de raad, dat verweerder geen redelijk honorarium bij klagers in rekening heeft gebracht. In één zaak was ongeveer € 60.000 gedeclareerd, terwijl de vordering van de wederpartij € 45.000 bedroeg en verweerder zeer veel uren had besteed aan het opstellen van een processtuk. Ook waren kosten gemaakt voor een kort geding waarvan verweerder wist dat het voeren van verweer waarschijnlijk kansloos was. In een andere zaak was ongeveer € 25.000 gedeclareerd, waarvan € 12.500 voor ruim 31 uur werk aan een conclusie van dupliek van acht pagina’s. Volgens het hof stonden de gedeclareerde werkzaamheden in beide zaken niet in een redelijke verhouding tot het belang en het te verwachten resultaat. Verweerder heeft daarmee niet voldaan aan zijn verplichting een redelijk honorarium te hanteren.  

Ook het verwijt dat verweerder zijn geheimhoudingsplicht heeft geschonden, wordt in hoger beroep alsnog gegrond verklaard. Verweerder had in een beslagprocedure tegen zijn voormalige cliënten vertrouwelijke stukken bij het beslagrekest gevoegd, waaronder een e-mail over een betalingsregeling en specificaties van declaraties. Deze informatie is vervolgens ook bij derde-beslagenen terechtgekomen, waaronder een nieuwe klant van klagers. Volgens het hof had verweerder vooraf moeten beoordelen of deze vertrouwelijke stukken daadwerkelijk noodzakelijk waren voor het verkrijgen van het beslagverlof. Hij had kunnen volstaan met de facturen. Door meer informatie uit de voormalige advocaat-cliëntrelatie te verstrekken dan noodzakelijk was, heeft verweerder gehandeld in strijd met de kernwaarde vertrouwelijkheid en met gedragsregel 3. 

De overige bezwaren van klagers slagen niet. Het hof acht de uitlatingen van verweerder over klager niet onnodig grievend. Ook mocht verweerder beslag leggen, een beroep doen op het retentierecht en faillissementsaanvragen gebruiken om betaling van de openstaande declaraties af te dwingen. Het stellen van de voorwaarde dat lopende procedures en de tuchtklacht zouden worden ingetrokken als onderdeel van een betalingsregeling levert volgens het hof evenmin ongeoorloofde druk op. 

Het hof verklaart daarmee twee aanvullende klachtonderdelen gegrond: verweerder heeft geen redelijk honorarium gehanteerd en heeft zijn geheimhoudingsplicht geschonden. Hoewel deze gedragingen worden toegevoegd aan de al door de raad geschonden verklaarde tekortkomingen, ziet het hof geen aanleiding om de eerder opgelegde maatregel te verzwaren. De maatregel van een berisping blijft daarom in stand.  

ECLI:NL:TADRAMS:2026:12: Waarschuwing wegens mogelijke beïnvloeding deskundige en rechtstreeks benaderen van cliënten wederpartij 
Deze zaak betreft een klacht van een advocaat tegen de advocaat van de wederpartij in een geschil over een bouwproject. Klager verwijt verweerder dat hij een door klagers cliënten ingeschakelde architect rechtstreeks heeft benaderd en aansprakelijk heeft gesteld terwijl de procedure nog liep. Daarnaast heeft verweerder de cliënten van klager tweemaal aangeschreven, terwijl hij wist dat zij door klager werden bijgestaan.  

De raad stelt vast dat verweerder de architect vragen heeft gesteld over een door hem afgelegde schriftelijke verklaring en hem heeft gevraagd een andere verklaring op te stellen die verweerder in de procedure kon inbrengen. Nadat een reactie uitbleef, heeft verweerder de architect gerappelleerd en hem vervolgens aansprakelijk gesteld. Volgens de raad heeft verweerder hiermee in strijd gehandeld met gedragsregel 22. Dat de architect op dat moment nog niet formeel als getuige was aangemerkt, maakt dit niet anders. De architect was door de cliënten van klager bij het bouwproject betrokken en had op hun verzoek een verklaring opgesteld, terwijl hij mogelijk later nog als getuige kon worden gehoord. Door hem tijdens de lopende procedure rechtstreeks om een andere verklaring te vragen en vervolgens aansprakelijk te stellen, heeft verweerder handelingen verricht die tot ongeoorloofde beïnvloeding zouden kunnen leiden. Verweerder had daarmee moeten wachten totdat de zaak niet meer onder de rechter was. Dit klachtonderdeel wordt gegrond verklaard.  

Daarnaast stelt de raad vast dat verweerder de cliënten van klager op 22 november en 4 december 2024 rechtstreeks heeft aangeschreven, terwijl hij wist dat zij door klager werden bijgestaan. Daarmee heeft verweerder gedragsregel 25 geschonden. De berichten betroffen inhoudelijke correspondentie en konden niet worden aangemerkt als aanzeggingen met rechtsgevolg waarvoor rechtstreeks contract onder omstandigheden wel is toegestaan. Bovendien heeft verweerder geen afschrift van de correspondentie aan klager gestuurd. Ook dit klachtonderdeel wordt gegrond verklaard. 

De raad concludeert dat verweerder handelingen heeft verricht die zouden kunnen leiden tot ongeoorloofde beïnvloeding van een mogelijke getuige en dat hij rechtstreeks contact heeft opgenomen met partijen van wie hij wist dat zij door een advocaat werden bijgestaan. De raad acht daarom de maatregel van een waarschuwing passend.  

Samenvattingen (bron: tuchtcolleges)